NRBQ, acrónimo de New Rhythm and Blues Quintet, foron unha banda de Miami do xénero do power pop e do eclepticismo blues. A banda mestura jazz do estilo de Thelonious Monk co rock, o pop e o rockabilly. O conxunto estivo composto por Terry Adams, Scott Ligon, Casey McDonough e Jake Edwards desde a súa fundación en 1968.
Características Entre os membros inclúense: Terry Adams, teclados e voces; Al Anderson (membro da banda 1971-94), guitarra e voces; Tom Ardolino (uniuse ao grupo en 1974), batería; Steve Ferguson (deixou o grupo en 1971, regresou brevemente en 1972 e marchou de novo), guitarra; Frank Gadler (deixou o grupo en 1971), voces; Joey Spampinato, baixo e voces; Johnny Spampinato (uniuse ao grupo en 1994), guitarra; Tom Staley (deixou o grupo en 1974), batería. A sección de metal dos "Whole Wheat Horns" (banda de apoio nos directos a NRBQ) incluíu a Donn Adams, trombón; Jim Hoke, saxo tenor; e Keith Spring, saxo tenor.
O grupo formouse en Miami, Florida, en 1968. Asinaron con Columbia e gravaron o seu álbum de estrea homónimo en 1969; gravaron para varios selos dende 1972; participaron no tributo de A&M ás cancións de películas de Disney Stay Awake, en 1988; realizaron un tributo a Sun Ra en 1994.
O grupo comezou a finais dos anos 60 cos ensaios caseiros do teclista Terry Adams, o seu irmán trombonista Donn, e o guitarrista Steve Ferguson no Estado de Kentucky. A primeira encarnación de NRBQ estaba preto en Miami, Florida, cando o baixista Joey Spampinato e o cantante Frank Gadler da banda the Seven of Us chegaron á cidade; os dous recén chegados uníronse a Terry Adams, Ferguson, e o batería Tom Staley, que despois dunha pequena serie de concertos en Louisville mudaránse a Miami en 1966 na procura de oportunidades. Os 5 crearan unha primeira encarnación do "Q", que foi un quinteto durante varios anos. Asinaron con Columbia Records e lanzaron o seu álbum de estrea homónimo en 1969.
Aínda que só Terry Adams e Joey Spampinato permanecerían na banda a longo prazo, Ferguson deixou unha pegada indeble. De feito, o baixista comentoulle a Rowland no libreto de Peek-A-Boo: "El foi un dos mellores guitarristas que escoitei nunca. É unha pena que non permanecese na banda máis tempo, porque empezou a escribir cancións que eran realmente boas e nunca chegaron a un disco". O grupo gravou un álbum de estándares de rockabilly, Bopping the Blues, co pioneiro do rock Carl Perkins.
Anderson, cuxa banda the Wildweeds tivera un certo éxito no nordeste, substituíu a Ferguson en 1971. Webb Wilder de Guitar Player informou que Anderson consideraba ao seu predecesor unha grande influencia; tamén mencionou a James Burton, guitarrista da primeira icona do rock Elvis Presley, como inspiración. Gadler deixou o "Q" en 1972, deixando o canto para os membros restantes. Donn Adams apareceu ocasionalmente nas gravacións pero non está considerado un membro de pleno dereito; o batería Staley marchou en 1974 e foi substituído por Tom Ardolino, que nunca antes tocara cun grupo. Aínda así, Terry Adams díxolle a Sally Eckhoff do Village Voice: "Sabíamos que estaba espiritualmente preparado para a banda".
Ardolino, nunha entrevista para Dan Oulette de Pulse! discute que escoitou a banda por primeira vez en 1970 e dous anos despois foi chamado ao escenario por Terry Adams cando Staley non apareceu para o bis do grupo. "Estaba asustado, pero fun alí de todos os xeitos", recordou. "Tocar cunha banda de verdade por primeira vez foi unha loucura. Ao final, Al deu a volta e non podía crer que fose eu. Pensou que Staley aínda estaba no escenario".
NRBQ pronto se fixo coñecido como un dos actos en directo máis salvaxes e divertidos da escena do rock. A impredicibilidade converteuse na marca do grupo, como explicou o crítico do Village Voice Jon Pareles: "Nalgún momento do seu directo, NRBQ xeralmente mete a man na 'Caixa Máxica', que contén títulos de cancións lanzados antes polo público. Saia o que saia, a banda tócao: 'Under My Thumb' [o single inicial dos lendarios roqueiros ingleses The Rolling Stones], 'The Shadow of Your Smile' [o estándar], calquera cousa. Se cadra non o tocan tal cal, pero tócano, e iso xa é algo".
A brincadeira característica da banda —un atributo non igualmente apreciado por todos os fans— pódese ver nos títulos das cancións de NRBQ, como as composicións de Terry Adams "Wacky Tobacky" e "RC Cola and a Moon Pie"; a través de colaboracións co loitador "Captain" Lou Albano; e na arte escénica entre cancións nos seus concertos.
O seu álbum dos 70, At Yankee Stadium, recibiu numerosos eloxios, pero non os mantivo na discográfica Mercury por moito tempo. Movéronse de Red Rooster/Rounder a Bearsville a Virgin, acabando finalmente en Forward, a subsidiaria continua do artista do adorado selo de reedicións Rhino. "Sempre houbo outros selos detrás de nós", díxolle Terry Adams a Pulse!, "pero Rhino simplemente pareceu o máis correcto".
A pesar de non teren tido éxitos mainstream eles mesmos, NRBQ gravou cancións que son versionadas e admiradas por varios outros artistas. O roqueiro británico Dave Edmunds versionou "Me and the Boys", e o Q gozou do recoñecemento de respectados compositores de rock como Elvis Costello, Bonnie Raitt, e os membros de R.E.M. Como comentou Terry Adams en Down Beat, a música do grupo "está feita por persoas, non por máquinas", ao contrario de moitos dos discos que dominan a escena pop. A estima por NRBQ levou a membros individuais a algúns prestixiosos proxectos paralelos: Joey Spampinato tocou cos seminais roqueiros Chuck Berry e Keith Richards na banda que Richards formou para a película Hail! Hail! Rock & Roll e substituíu brevemente ao baixista dos Stones Bill Wyman, uníndose tamén á xira do celebrado guitarrista Eric Clapton; Anderson viaxou e escribiu coa cantante Carlene Carter e compuxo para a estrela country Hank Williams, Jr.; e Donn Adams tocou coa artista de jazz Carla Bley e participou no álbum tributo a Thelonious Monk do produtor Hal Willner. Willner convidou a todo o cuarteto para tocar no álbum de cancións das películas de Walt Disney que el produciu, e eles accederon cunha versión a todo volume de "Whistle While You Work".
O grupo exerceu como a "banda de casa" non oficial de The Simpsons durante as tempadas 10 a 12, período no cal Mike Scully, fan de NRBQ, era guionista xefe e produtor executivo. NRBQ permitiu que varias das súas cancións se usasen en The Simpsons, incluíndo "Mayonnaise and Marmalade", escrita especificamente para a serie. A banda tamén apareceu en forma animada e en pantalla durante os créditos finais para interpretar a canción tema do programa no episodio "Take My Wife, Sleaze" e para interpretar a versión de "Me & The Boys".
Notas
Véxase tamén
Ligazóns externas A canción Rocket #9, en youtube, ano 1969, versión do músico de jazz Sun Ra
Categoría:Grupos musicais de Florida Categoría:Grupos musicais de power pop Categoría:Grupos musicais formados en 1968