W kolonii Surinamu, którą Anglia oddała Holandii na mocy Traktatu z Bredy (1667), zbiegli niewolnicy zbuntowali się i od końca XVII wieku zaczęli budować swoje wioski. Ponieważ większość plantacji znajdowała się we wschodniej części kraju, w pobliżu rzek Commewijne i Marowijne, marronage odbywał się wzdłuż granic rzecznych, a czasami przez granice Gujany Francuskiej. Do roku 1740 Maroni utworzyli już własne klany i plemiona. Poczuli się na tyle silni, że mogli rzucić wyzwanie holenderskim kolonistom, zmuszając ich do podpisania traktatów pokojowych. 10 października 1760 r. traktat taki podpisał klan Ndyuka. Jego autorem był Adyáko Benti Basiton z Bostonu, były niewolnik afrykański z Jamajki, który umiejąc czytać i pisać, poznał i zrozumiał traktat jamajski.
Współczesność Pozostałości społeczności Maronów na dawnych hiszpańskich Karaibach przetrwały do współczesności, np. w Viñales na Kubie i Adjuntas w Portoryko.