Zbiegli niewolnicy szukali schronienia z dala od nadmorskich plantacji Ponce.
Społeczności Maronów powstały w wielu innych miejscach na Karaibach, np. na wyspach Dominika i Saint Vincent. Brytyjczycy jako największe zagrożenie dla swoich interesów postrzegali Maronów jamajskich. Począwszy od końca XVII wieku Maroni z Jamajki nieustannie walczyli z brytyjskimi kolonistami, co doprowadziło do I wojny marońskiej (1728–1740). W latach 1739 i 1740 brytyjski gubernator Jamajki Edward Trelawny podpisał traktaty obiecujące im ponad 1 000 hektarów ziemi na wschodzie i zachodzie wyspy. W zamian mieli się zgodzić na pojmanie innych zbiegłych niewolników. Początkowo za każdego powracającego Afrykańczyka wypłacano im nagrodę w wysokości dwóch dolarów. Traktaty te skutecznie wyzwoliły Maronów na sto lat przed Ustawą o zniesieniu niewolnictwa z 1833 r., która weszła w życie w 1838 r.