Oprócz stanowiska na Uniwersytecie Warszawskim zajmował katedrę polityki ustawodawczej na Wydziale Nauk Politycznych i Społecznych Wolnej Wszechnicy Polskiej, prowadząc wykłady przez trzy lata. Przez pewien czas sprawował tam funkcję prorektora. Brał udział w pracach Komisji Kodyfikacyjnej. Pozostawał członkiem Polskiej Akademii Umiejętności. W 1925 został członkiem w Hadze i wiceprezesem Międzynarodowego Instytutu Socjologicznego (IIS) w Paryżu. W 1927 otrzymał doktorat honoris causa Uniwersytetu Stefana Batorego w Wilnie.
Nie brał udziału w życiu politycznym, a jego działalność naukowa była znacznie mniej intensywna niż w Rosji. W ocenie socjologa Tomasza Zaryckiego Petrażycki z jednej strony utracił przedrewolucyjny status społeczny i punkt odniesienia dla swojej działalności politycznej, opartej na krytyce konserwatywnych elit z pozycji radykalnie liberalnych i demokratycznych, które odpowiadały interesom dynamicznej międzynarodowej burżuazji, z drugiej zaś nie potrafił znaleźć dla siebie miejsca w polu władzy II Rzeczypospolitej. Podobnie jak Jan Baudouin de Courtenay, reprezentował orientację kosmopolityczną, nieprzystającą do realizowanej w Polsce w zgodzie z konserwatyzmem galicyjskim koncepcji państwa narodowego. Nie opublikował żadnych nowych prac, choć kilka z nich przygotował w postaci rękopisu.