ku ()
, ,
przyimek (1.1) …wskazujący kierunek (1.2) …wskazujący cel, efekt
(1.1-2)
(1.1) Włóczęga skierował się ku miastu. (1.2) Uczeń, ku zgorszeniu nauczycielki, używał wulgaryzmów.
(1.1-2) ku +
(1.1-2) k
ze złego nałogu trudno ku Bogu • kto ma uszy ku słuchaniu, niech słucha
Prawidłowe jest użycie wraz z tym przyimkiem zarówno obecnej (-owi), jak i przestarzałej (-u) końcówki celownika rodzaju męskiego. Poprawne jest użycie ku Tarnowowi, jak również ku Tarnowu.
angielski: (1.1) toward, towards; (1.2) to duński: (1.1) mod esperanto: (1.1) je, al; (1.2) je, al, por francuski: (1.1) vers jidysz: (1.1) (z nazwami geograficznymi) קיין (kejn) łaciński: (1.1) ad niemiecki: (1.1) gen, zu, in Richtung, nach; (1.2) zu, als rosyjski: (1.1) к włoski: (1.1) a, verso; (1.2) a, in, con
ku ()
zaimek pytajny (1.1) gdzie
(1.1) Ku është ai? → Gdzie on jest?
(1.1) ku +
ku ()
rzeczownik (1.1) ogon (1.2) pochrzyn
ku ()
rzeczownik (1.1) ku (nazwa litery q)
ku ()
czasownik (1.1) umrzeć
ku ()
rzeczownik, rodzaj męski lub żeński (1.1) krowa
(1.1) en ku, kuen, kuer, kuene lub ei ku, kua, kuer, kuene lub ei ku, kua, kyr, kyrne
(1.1) okse
ku ()
rzeczownik (1.1) krowa
ku ()
przyimek (1.1) z, ze
ku () ку
przyimek (1.1) do (kierunek)
ku ()
rzeczownik (1.1) gołąb
ku ()
kü • ku̐
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) krowa