gonić ()
, ,
czasownik przechodni niedokonany (1.1) biec, poruszać się szybko za czymś lub kimś, aby go doścignąć i schwytać (1.2) biec, poruszać się szybko za czymś lub kimś, aby go zmusić do ucieczki (1.3) zabiegać w celu osiągnięcia czegoś (1.4) popędzać zwierzęta, prowadząc dokądś (1.5) wałęsać się czasownik zwrotny niedokonany gonić się (2.1) ścigać się nawzajem (2.2) o zwierzętach: mieć ruję
(1.1-4) (2.1-2)
(1.1) Wąż wodny gonił drobną rybkę, unosząc kłębki mułu spomiędzy kamieni. (1.1) Policjant gonił złodzieja przez całe miasto. (1.1) Hejże, do boju, szable w dłoń, bolszewika goń, goń, goń!
(1.1) gonić + • nie gonić +
(1.1) ścigać
(1.1) uciekać
gończy /, gon , pogonia , gońba , gonitwa, goniec, gonienie doganiać, dogonić gończy goń się gonić w piętkę
(1.5) angielski: (1.1) chase, pursue duński: (1.1) jage, rende, følge esperanto: (1.1) peli inuktitut: (1.1) ᒪᓕᒃ japoński: (1.1) ; jidysz: (1.1) נאָכיאָגן (nochjogn) niemiecki: (1.1) jagen, verfolgen portugalski: (1.1) perseguir, alcançar rosyjski: (1.1) гнаться, бежать, догонять, преследовать szwedzki: (1.1) jaga