Eloy – niemiecki zespół rocka progresywnego, założony w 1969 roku . Jego nazwa została zaczerpnięta z książki H.G. Wellsa Wehikuł czasu. Zespół przeszedł szereg zmian personalnych, a jedynym jego stałym członkiem, a zarazem liderem, był grający na gitarze, Frank Bornemann. Eloy nie podążył za typowym dla niemieckiej muzyki progresywnej, rockiem elektronicznym, lecz wzorował się na brytyjskich grupach rockowych, takich jak Pink Floyd, czy Genesis. Zespół ewoluował od czerpiącej inspiracje z zagadnień politycznych grupy hardrockowej do wirtuozyjnego zespołu grającego rock progresywny przypominający mieszankę wpływów Jethro Tull oraz Pink Floyd. Późniejszą karierę naznaczyło ponowne zwrócenie się w stronę hard rocka, ale z silną domieszką elementów progresywnych.
Historia 1969-1975 Założycielami Eloy byli: Frank Bornemann (gitara, harmonia, perkusja), Erich Schriever (wokal, keyboard), Manfred Wieczorke (gitara, bas, wokal), Helmuth Draht (bębny) oraz Wolfgang Stöcker (bas). Nazwę zespołu zaczerpnęli z futurystycznej wizji człowieczeństwa w powieści Wehikuł czasu H.G. Wellsa, a pierwszy singiel Daybreak wydali w 1970 roku. Rok później ukazał się debiutancki album Eloy, które to wydanie cechowały konwencjonalne hardrockowe brzmienia z politycznymi odniesieniami i jako takie stanowi ono ewenement w dyskografii zespołu. Erich Schriever, odpowiedzialny za teksty grupy zawierające polityczne konotacje, zrzekł się praw do nich po wydaniu albumu, podobnie jak Helmuth Draht, zastąpiony na bębnach przez Fritza Randowa. Wydanie Inside w 1973 r. dało grupie rangę pełnowartościowego zespołu grającego rock progresywny. Po wydaniu albumu, który sprzedał się dobrze, zespół opuścił Wolfgang Stöcker, zastąpiony przez basistę Luitjena Janssena. Wydania Floating (1974) oraz Power and the Passion (1975) ugruntowały pozycję i sukces Eloy. Drugi z albumów został nagrany z dodatkowym udziałem gitarzysty Detleya Schwaara i stanowi pierwszy album koncepcyjny grupy. Pomimo odniesionego sukcesu grupa rozwiązała się w 1975 r. z powodu wewnętrznych konfliktów dotyczących kierunku muzycznego, jaki zespół powinien obrać. Niektórzy z członków pragnęli pozostać w nurcie wirtuozyjnych albumów koncepcyjnych w ramach rocka progresywnego, podczas gdy inni przejawiali bardziej zachowawcze podejście.
Okładki płyt Ocean i Ocean 2 zaprojektował Wojciech Siudmak.
Utwór Time to Turn z płyty o tym samym tytule, został nagrany przez Budkę Suflera pod tytułem Noc komety, jako cover oryginału, z polskim tekstem.
Skład Frank Bornemann – gitara, śpiew Michael Gerlach – instrumenty klawiszowe Hannes Folberth – instrumenty klawiszowe Klaus-Peter Matziol – gitara basowa Stephan Emig – perkusja
Byli członkowie Hannes Arkona – gitara, instrumenty klawiszowe Helmut Draht – perkusja Fritz Randow – perkusja Jürgen Rosenthal – perkusja, flet Luitjen Jansen gitara basowa Detlev Schmidtchen – instrumenty klawiszowe Erich Schriever – śpiew, instrumenty klawiszowe Wolfgang Stöcker – gitara basowa Detlef „Pitter” Schwaar – gitara Manfred Wieczorke – instrumenty klawiszowe, gitara basowa, gitara Jim McGillivray – perkusja Steve Mann – gitara Bodo Schopf – perkusja Kristof Hinz – perkusja
Dyskografia 1971 – Eloy 1973 – Inside 1974 – Floating 1975 – Power and the Passion 1976 – Dawn 1977 – Ocean 1978 – Live 1979 – Silent Cries and Mighty Echoes 1980 – Colours 1981 – Planets 1982 – Time to Turn 1983 – Performance 1984 – Metromania 1985 – Codename Wildgeese 1988 – Ra 1992 – Destination 1994 – The Tides Return Forever 1998 – Ocean 2: The Answer 2009 – Visionary 2014 – Reincarnation on Stage 2017 – The Vision, the Sword and the Pyre (Part 1) 2019 – The Vision, the Sword and the Pyre (Part 2) 2023 – Echoes from the Past
Przypisy
Linki zewnętrzne Eloy Strona oficjalna Eloy w AllMusic Eloy w Discogs Eloy w Prog Archives
Kategoria:Niemieckie zespoły rocka psychodelicznego Kategoria:Krautrock (grupy muzyczne) Kategoria:Niemieckie zespoły artrockowe Kategoria:Niemieckie zespoły rocka symfonicznego Kategoria:Niemieckie zespoły rocka progresywnego