Neogorpis – rodzaj pluskwiaków z podrzędu różnoskrzydłych, rodziny zażartkowatych i podrodziny Nabinae.
Morfologia Pluskwiaki o smukłym ciele długości od 10 do około 12 mm. Głowa jest przeciętnie wydłużona, ku przodowi stercząca. Oczy ma półkuliście wyłupiaste, wyniesione wysoko ponad ciemię, przyoczka zaś zredukowane lub całkiem nieobecne. Spodem głowy biegną dwa szeregi przysadzistych szczecinek. Kształt przedplecza jest dzwonkowaty, a jego obrączka apikalna (kołnierz) wyraźnie zaznaczona. Tarczka nie jest z tyłu wyciągnięta w ku górze zwrócony kolec. Półpokrywy mają równoległe brzegi kostalne i podwinięte wokół brzegów odwłoka krawędzie. Kolcowaty wyrostek przedpiersia (xyphus) jest na szczycie mniej lub bardziej ścięty. Boki przedtułowia zlewają się ze sobą za panewkami przednich bioder, w związku z czym panewki te są z tyłu zamknięte. Same przednie biodra są mocno wydłużone, prętowate. Wszystkie pary odnóży mają trójczłonowe stopy o pazurkach z dużym zębem przy podstawie. Spłaszczone kanaliki wyprowadzające gruczołów zapachowych zatułowia biegną dozewnętrznie ku mezopleurom. Boczne brzegi odwłoka są wyniesione i częściowo zawinięte na stronę grzbietową.
Rozprzestrzenienie Rodzaj ograniczony do neotropikalnej części Ameryki Północnej. N. neotropicalis jest endemitem Portoryka, a N. spinicollis wykazano tylko z Panamy.
Taksonomia Takson ten wprowadzony został w 1924 roku przez Harry’ego Gardnera Barbera na łamach „Journal of New York Entomological Society” jako monotypowy, z opisanym rok wcześniej przez tego samego autora Gorpis neotropicalis jako jedynym gatunkiem. W 1986 roku drugi gatunek rodzaju opisany został przez Izjasława Kierżnera.
Do rodzaju należą: Neogorpis neotropicalis (Barber, 1923) Neogorpis spinicollis Kerzhner, 1986
Przypisy
Kategoria:Zażartkowate Kategoria:Rodzaje i podrodzaje zwierząt nazwane w 1924 roku