Karta diagnostyki i leczenia onkologicznego (w skrócie karta DiLO (potocznie także zielona karta)) – dokument funkcjonujący w polskim systemie ochrony zdrowia, służący do planowania, monitorowania i koordynacji diagnostyki oraz leczenia chorych z podejrzeniem lub rozpoznaniem nowotworu złośliwego. Jest podstawowym narzędziem tzw. szybkiej ścieżki onkologicznej, obowiązującej w ramach pakietu onkologicznego.
Historia Karta diagnostyki i leczenia onkologicznego została wprowadzona w związku z uruchomieniem pakietu onkologicznego od 1 stycznia 2015 r., a jej wzór określono w przepisach wykonawczych Ministra Zdrowia. Celem jej utworzenia było skrócenie czasu od podejrzenia nowotworu do rozpoczęcia leczenia oraz poprawa koordynacji opieki nad pacjentami onkologicznymi.
Wraz z uruchomieniem pakietu onkologicznego Narodowy Fundusz Zdrowia udostępnił internetowy system obsługi kart DiLO (AP-DiLO) przeznaczony dla świadczeniodawców, uruchomiony od 1 stycznia 2015.
W kolejnych latach przepisy regulujące zasady wystawiania i prowadzenia karty były modyfikowane, m.in. w związku z rozwojem rozwiązań organizacyjnych w onkologii (w tym Krajowej Sieci Onkologicznej) oraz aktualizacjami wzoru karty w aktach wykonawczych. W dokumentach planistycznych dotyczących rozwoju systemu ochrony zdrowia wskazywano także na rozwój elektronicznej wersji karty (e-DiLO) jako jednego z elementów cyfryzacji opieki onkologicznej.
Cel i założenia Głównym celem wprowadzenia karty DiLO jest zapewnienie pacjentowi możliwie szybkiej, ciągłej i skoordynowanej opieki onkologicznej – od momentu podejrzenia choroby nowotworowej, poprzez diagnostykę, ustalenie planu terapii, realizację leczenia, aż po kontrolę po jego zakończeniu. Karta stanowi narzędzie umożliwiające:
skrócenie czasu oczekiwania na diagnostykę i rozpoczęcie leczenia, zapewnienie pacjentowi dostępu do tzw. szybkiej ścieżki onkologicznej, uporządkowanie i dokumentowanie kolejnych etapów postępowania diagnostyczno-terapeutycznego, ułatwienie współpracy między lekarzami różnych specjalności i placówkami, monitorowanie realizacji ustawowych terminów poszczególnych etapów diagnostyki i terapii. Karta DiLO jest przekazywana pacjentowi i służy mu przy zgłaszaniu się do kolejnych świadczeniodawców realizujących pakiet onkologiczny. Dokument potwierdza uprawnienia do korzystania z szybkiej ścieżki i umożliwia weryfikację przebiegu procesu diagnostyczno-terapeutycznego.
Zakres i uprawnienia Karta DiLO obejmuje chorych, u których:
istnieje uzasadnione podejrzenie nowotworu złośliwego, rozpoznano nowotwór złośliwy, doszło do nawrotu choroby nowotworowej, istnieje podejrzenie kolejnego nowotworu, następuje zmiana ośrodka prowadzącego leczenie onkologiczne.
Posiadanie karty DiLO uprawnia pacjenta do korzystania z badań diagnostycznych i świadczeń onkologicznych w ramach szybkiej ścieżki, z zachowaniem określonych terminów wykonania świadczeń. Karta zastępuje tradycyjne skierowanie, stanowiąc jednocześnie dokumentację przebiegu diagnostyki i leczenia. Świadczenia udzielane na podstawie karty DiLO są finansowane przez NFZ jako świadczenia wykonywane w ramach pakietu onkologicznego, w tym w trybie nielimitowanym określanym w komunikatach płatnika i informacjach resortowych.
Wystawianie karty Kartę DiLO może wystawić lekarz posiadający uprawnienia do udzielania świadczeń finansowanych ze środków publicznych, m.in.:
lekarz podstawowej opieki zdrowotnej (POZ), lekarz w poradni specjalistycznej, lekarz udzielający świadczeń w szpitalu.
Wystawienie karty następuje po stwierdzeniu uzasadnionego podejrzenia nowotworu złośliwego na podstawie objawów, badania przedmiotowego i wyników badań dodatkowych lub po rozpoznaniu nowotworu. Karta może zostać założona również w przypadku nawrotu choroby albo przy podejrzeniu kolejnego nowotworu. Pacjent nie ponosi kosztów za wystawienie ani prowadzenie karty.
Struktura i zawartość Karta diagnostyki i leczenia onkologicznego ma standardowy, określony wzór w przepisach wykonawczych Ministra Zdrowia. Zawiera w szczególności:
dane identyfikacyjne pacjenta oraz ewentualnego przedstawiciela ustawowego, dane podmiotu wystawiającego kartę, informacje dotyczące podejrzenia lub rozpoznania nowotworu (w tym rozpoznanie według stosowanej klasyfikacji, stopień zaawansowania, lokalizację i obecność przerzutów), skierowania na diagnostykę wstępną i pogłębioną oraz dokumentację przeprowadzonych badań i konsultacji, wraz z datami, wyniki diagnostyki oraz decyzje o sposobie leczenia, plan leczenia onkologicznego ustalony przez zespół specjalistów (konsylium) oraz dane koordynatora opieki.
Karta prowadzona jest w sposób ciągły przez proces diagnostyki i terapii, aż do zakończenia leczenia onkologicznego. W praktyce jej obsługa może być realizowana w postaci papierowej oraz z wykorzystaniem narzędzi informatycznych udostępnionych przez NFZ (AP-DiLO lub integracja usług sieciowych), obejmujących m.in. wystawianie karty i rejestrację kolejnych etapów postępowania, a także funkcje drukowania.
Elektroniczna karta DiLO (e-DiLO) Określenie e-DiLO bywa używane w odniesieniu do elektronicznej obsługi karty DiLO w systemach informatycznych. W ramach wdrożenia pakietu onkologicznego NFZ uruchomił od 1 stycznia 2015 r. internetowy system obsługi kart DiLO (AP-DiLO), dostępny dla świadczeniodawców posiadających konto w portalach NFZ i umowę na odpowiednie zakresy świadczeń (m.in. POZ, AOS, leczenie szpitalne).
W kolejnych latach NFZ udostępniał także rozwiązania umożliwiające integrację własnego oprogramowania świadczeniodawców z systemem obsługi kart DiLO, w tym opis interfejsu, struktury komunikatów oraz usługi sieciowe służące m.in. wystawianiu kart i obsłudze etapów w ramach szybkiej terapii onkologicznej.
Równolegle rozwijana jest cyfryzacja dokumentacji medycznej w systemie e-zdrowie (P1), obejmująca m.in. opracowanie elektronicznych wersji nowych dokumentów medycznych, w tym karty diagnostyki i leczenia onkologicznego (e-DILO), przekazywanych do P1 jako element elektronicznej dokumentacji medycznej (EDM). Centrum e-Zdrowia wskazywało harmonogram wdrożenia produkcyjnego e-DILO w P1 na I kwartał 2026 r.
W ramach przygotowań do wdrożenia rozwiązań związanych z Krajową Siecią Onkologiczną (KSO) Centrum e-Zdrowia informowało ponadto o pracach rozwojowych nad elektroniczną kartą DiLO opartą na standardzie HL7 FHIR i wykorzystywaną w ramach Szybkiej Ścieżki Onkologicznej KSO, wraz z udostępnianiem profili zasobów w dokumentacji integracyjnej KSO.
Organizacja procesu diagnostyczno-terapeutycznego Karta DiLO umożliwia monitorowanie realizacji kolejnych etapów diagnostyki i leczenia, dla których wyznaczono określone ramy czasowe. Przykładowo, diagnostyka wstępna powinna zostać przeprowadzona w terminie do 28 dni, a diagnostyka pogłębiona – w terminie do 21 dni. Na podstawie zgromadzonych danych zespół specjalistów ustala plan leczenia, który może obejmować m.in. leczenie chirurgiczne, radioterapię, chemioterapię, hormonoterapię lub metody skojarzone.
Karta pełni funkcję narzędzia komunikacji pomiędzy lekarzami i placówkami, ułatwiając dostęp do informacji o przebiegu diagnostyki i terapii, co ma sprzyjać ograniczeniu dublowania badań i przyspieszeniu podejmowania decyzji terapeutycznych.
Znaczenie w systemie ochrony zdrowia Wprowadzenie karty diagnostyki i leczenia onkologicznego stanowiło jeden z instrumentów reform organizacji opieki onkologicznej w Polsce, związanych z uruchomieniem pakietu onkologicznego od 1 stycznia 2015. Karta jest narzędziem służącym pacjentom, podmiotom leczniczym oraz płatnikowi publicznemu: umożliwia monitorowanie realizacji świadczeń udzielanych w ramach szybkiej ścieżki oraz analizę danych o funkcjonowaniu diagnostyki i leczenia onkologicznego.
Przypisy
Kategoria:Onkologia