Alfreda Sarnawska (ur. 18 lipca 1922 w Tarnowie, zm. 29 marca 2002 w Warszawie) – polska aktorka teatralna.

Kariera sceniczna Zadebiutowała 10 czerwca 1949 na scenie łódzkiego Teatru Wojska Polskiego, w podwójnej roli jako Prudencia i Żebraczka, w dramacie Dom Bernarda Alby, którego autorem jest Federico García Lorca, w reżyserii Józefa Wyszomirskiego. Inne spektakle z udziałem Sarnawskiej, to m.in.: 21 I 1950: Młoda gwardia Aleksandr Fadiejew, reż. Ludwik René – jako Tonia Iwanichina (Teatr Polski, Warszawa) 2 XII 1950: Śnieżek Walentina Lubimowa, reż. Tadeusz Żuchniewski – jako Betty (Teatr Polski, Szczecin).

Całe 20-lecie swej kariery (od 1951 do 1970 r.) poświęciła występom na deskach warszawskiego Teatru Ateneum: 29 VII 1951: Interwencja Lew Sławin, reż. Ludwik René – jako Sanka 18 V 1953: Ostatni Maksim Gorki, reż. Janusz Warmiński – jako Wiera 13 I 1954: Spazmy modne Wojciech Bogusławski, reż. Maria Wiercińska – jako Lukrecyja 20 V 1954: Estrada poetycka. Wieczór inauguracyjny (program składany/kabaretowy/rewiowy) 9 XII 1954: Estrada poetycka Konstanty Ildefons Gałczyński, reż. Ludwik René 31 XII 1954: Pojedynek John Galsworthy, reż. Janusz Warmiński – jako Chloe 30 IV 1955: Maturzyści Zdzisław Skowroński, reż. Zdzisław Tobiasz – jako Hanka Bobrzycka 22 X 1955: Neapol – miasto milionerów Eduardo De Filippo, reż. Janusz Warmiński – jako Teresa 14 I 1956: Melodramat Janusz Warmiński, reż. Zdzisław Tobiasz – jako Renata Karska 21 VII 1956: Sześćdziesiąte ósme piętro Donald Ogden Stewart, reż. Zdzisław Tobiasz – jako Agnes Potter 1 XII 1956: Ich głowy Marcel Aymé, reż. Zdzisław Tobiasz – jako Julietta Maillard 22 II 1957: Yerma Federico García Lorca, reż. Janusz Warmiński – w podwójnej roli: Kobieta III, Praczka II 6 VII 1957: Lato Tadeusz Rittner, reż. Maryna Broniewska – jako Lili 16 X 1957: Miłość i gniew John Osborne, reż. Zdzisław Tobiasz – jako Alison Porter 12 II 1958: Osaczeni Janusz Warmiński, reż. Bronisław Pawlik – jako Nina 31 V 1958: Tramwaj zwany pożądaniem Tennessee Williams, reż. Janusz Warmiński – jako Murzynka 11 I 1959: Mąż i żona Aleksander Fredro, reż. Lidia Wysocka – jako Elwira 16 VII 1959: Lilla Weneda Juliusz Słowacki, reż. Jan Kulczyński – jako Gwinona 15 VI 1960: Zabawa jak nigdy William Saroyan, reż. Aleksander Bardini – jako Kitty Duval 25 II 1961: Kram z piosenkami Leon Schiller, reż. Barbara Fijewska – w jedenastu rolach, m.in. jako: Pasterka, Żona, Córka, Panna Marianna, Owieczka, Markiza, Małgorzatka 2 XII 1961: Murzyni Jean Genet, reż. Zygmunt Hübner – jako Śnieżka 2 III 1963: Demony John Whiting, reż. Andrzej Wajda – jako siostra Klara 28 II 1964: Szachy Stanisław Grochowiak, reż. Bohdan Poręba – jako Hrabina (Teatr im. Juliusza Osterwy, Lublin).

W międzyczasie (od 1966 do 1974 r.) współpracowała także z warszawskim Teatrem Komedia: 1 XII 1968: Żabusia Gabriela Zapolska, reż. Józef Słotwiński – jako Milewska oraz asystent reżysera 13 XI 1969: Bulwa Marcel Achard, reż. Edward Dziewoński – jako Edyta 22 V 1971: Twój na wieki Otto Zelenka, reż. Przemysław Zieliński – jako Pani 16 II 1973: Sama słodycz Ireneusz Iredyński, reż. Zygmunt Hübner – jako Kobieta III (Teatr Współczesny, Warszawa).

Kolejne 8 sezonów (od 1974 do 1982 r.) poświęciła scenie warszawskiego Teatru Kwadrat: 15 I 1976: Prawdziwy inspektor Dog Tom Stoppard, reż. Maciej Englert – jako pani Drudge 24 IX 1976: Oscar Claude Magnier, reż. Edward Dziewoński – jako pani Barnier 15 VII 1977: Damy i huzary Aleksander Fredro, reż. Edward Dziewoński – jako pani Orgonowa 7 IV 1978: Co słychać? Kabaretowy wieczór współczesnych autorów radzieckich, reż. Zbigniew Bogdański 6 XII 1979: Pamiętnik pani Hanki Tadeusz Dołęga-Mostowicz, reż. Edward Dziewoński – jako Rdzawiczowa 27 XI 1981: Rodzina Antoni Słonimski, reż. Edward Dziewoński – jako Lebenbaumowa.

Ostatnia lata kariery scenicznej spędziła na deskach warszawskiego Teatru na Woli: 10 V 1983: Dom lalki, czyli Nora Henrik Ibsen, reż. Jan Świderski – jako Marianna 18 V 1985: Zbrodnia i kara Fiodor Dostojewski, reż. Waldemar Matuszewski – jako Baba I.

Telewizja Za debiut można uznać jej występ 3 czerwca 1955 r. na scenie Teatru Telewizji w sztuce Zdzisława Skowrońskiego Maturzyści, w reżyserii Zdzisława Tobiasza – jako Hanka Bobrzycka (przeniesienie z warszawskiego Teatru Ateneum) oraz zaprezentowanie się 10 sierpnia 1955 r., także na scenie Teatru Telewizji – jako żona Kulisa w sztuce Wyjątek i reguła Bertolta Brechta, w reżyserii Konrada Swinarskiego: 4 XII 1961: Wygnańcy James Joyce, reż. Jerzy Gruza 19 II 1962: Domino Marcel Achard, reż. Edward Dziewoński 2 VII 1962: Konsekwentna żona William Somerset Maugham, reż. Edward Dziewoński – jako tytułowa bohaterka 7 I 1963: Podróż poślubna Noël Coward, reż. Edward Dziewoński 3 VII 1964: Przygoda florencka Ludwik Hieronim Morstin, reż. Edward Dziewoński – jako Giovanna 8 III 1965: Mąż idealny Oscar Wilde, reż. Maryna Broniewska – jako pani Marchmont 10 I 1966: Koniec pani Cheyney Federick Lonsdale, reż. Edward Dziewoński – jako tytułowa bohaterka 25 IX 1967: Król Gaston Arman de Caillavet i R. Flers, reż. Edward Dziewoński – jako Teresa Marnix 28 VIII 1968: Pułapka na królika I. P. Miller, reż. Edward Dziewoński – jako Abby Colt 29 I 1970: Alicja prowadzi śledztwo Robert Thomas, reż. Edward Dziewoński – jako Klara Rocher 1 I 1972: R.H. Inżynier Bruno Winawer, reż. Edward Dziewoński – jako dr Faustyna Córuś 14 II 1972: Złoty sznur Sidney Howard, reż. Wanda Laskowska – jako pokojówka 13 V 1974: Wszystko dobre, co się dobrze kończy William Shakespeare, reż. Edward Dziewoński – jako Wdowa z Florencji 11 V 1975: Biała owca w rodzinie Louis Garde Peach oraz Yan Hay, reż. Edward Dziewoński – jako Alicja 24 I 1976: Spółka morderców Robert Thomas, reż. Edward Dziewoński – jako Berta Pitard 12 VI 1976: Wystarczy jeden telefon Klára Fehér, reż. Czesław Wołłejko – jako Teresa 14 VIII 1976: Prawdziwy mężczyzna James Thurber i Elliott Nugent, reż. Edward Dziewoński – jako Blanche Damon 2 X 1977: Oscar Claude Magnier, reż. Edward Dziewoński – jako pani Barnier 7 I 1978: Osobne stoliki Terence Rattigan, reż. Edward Dziewoński – jako Panna Meachum 13 VI 1980: Ładna historia Gaston Arman de Caillavet i R. Flers, reż. Edward Dziewoński – jako pani d’Eguzon 22 XII 1985: 5 dni z życia emeryta 5-odcinkowy serial obyczajowy, reż. Edward Dziewoński – odc. 2: Wspomnienia rodzinne 7 XII 1987: Rodzina Antoni Słonimski, reż. Edward Dziewoński – jako Lebenbaumowa 9 VI 1993: Mamut Tankred Dorst, reż. Feliks Falk.

Radio 25 grudnia 1954 r. debiutowała w słuchowisku opartym na widowisku Kram z piosenkami (1945) Leona Schillera. 25 X 1956: Różaniec z granatów Ksawery Pruszyński, reż. Zdzisław Nardelli.

Przebieg pracy W trakcie swej 38-letniej kariery aktorskiej występowała na deskach 9 teatrów: Łodzi, Szczecina, Lublina oraz Warszawy (6): Teatr im. Stefana Jaracza w Łodzi: 1949 Teatr Polski im. Arnolda Szyfmana w Warszawie: 1950 Teatr Polski w Szczecinie: 1950-1951 Teatr Ateneum w Warszawie: 1951-1970 Teatr im. Juliusza Osterwy w Lublinie: 1964 Teatr Komedia w Warszawie: 1966-1974 Teatr Współczesny w Warszawie: 1973 Teatr Kwadrat (Warszawa): 1974–1982 Teatr na Woli (Warszawa): 1983–1986

Śmierć Aktorka zmarła w wieku 79 lat. Została pochowana na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach.

Przypisy

Linki zewnętrzne

Kategoria:Polskie aktorki teatralne Kategoria:Polskie aktorki telewizyjne Kategoria:Polskie aktorki radiowe Kategoria:Ludzie urodzeni w Tarnowie Kategoria:Urodzeni w 1922 Kategoria:Zmarli w 2002