Mlask boczny dziąsłowy dźwięczny – rodzaj dźwięku spółgłoskowego występujący w niektórych językach naturalnych. W Międzynarodowym alfabecie fonetycznym oznaczany jest symbolem [ǁ̬], [ɡǁ] lub [ᶢǁ].
Artykulacja W czasie artykulacji podstawowego wariantu [gǁ]:
modulowany jest prąd powietrza zasysanego powstały w wyniku różnicy ciśnień wytworzonej przy grzbiecie języka wzniesionym do góry, czyli artykulacja tej spółgłoski wymaga inicjacji ustnej i ingresji; podniebienie miękkie jest podniesione, mamy do czynienia z artykulacją ustną; prąd powietrza w jamie ustnej przepływa ponad całym językiem lub przynajmniej powietrze uchodzi wzdłuż środkowej linii języka; koniuszek języka i jego brzeżek kontaktuje się z górnymi dziąsłami, tworząc częściowe boczne zwarcie jak przy artykulacji []. Równocześnie grzbiet języka wznosi się stromo w kierunku podniebienia miękkiego i języczka, tworząc całkowite drugie zwarcie. W powstałej komorze dochodzi do powstania podciśnienia w wyniku „ssącego” ruchu języka do tyłu. Następuje przerwanie blokady dziąsłowej / bocznej, przy czym równocześnie powietrze jest zasysane do środka, co daje akustycznie charakterystyczny mlask; więzadła głosowe drgają, jest to spółgłoska dźwięczna.
Wykorzystanie Mlask boczny dziąsłowy dźwięczny występuje m.in. w językach: naro, yeye, sandawe. W języku naro zapisywany jest dwuznakiem Dx.
Przypisy
boczny dziąsłowy