Thomas Carlyle (4 de decembre de 1795, 5 de febrier de 1881) èra un filosòf, satirista, ensagista, tranductor, istorian, matematician e professor escocés."Thomas Carlyle" (bio), Dumfries-and-Galloway, 2008, webpage: dumfries-and-galloway.co.uk-carlyle. Considerat coma un dels mai important comentator social de son epòca, faguèt de leissons dins sa vida que d'unas lausan l'epòca victoriana. Una d'aquestas conferéncias rebaton son òbra celèbra On Heroes, Hero-Worship, and The Heroic in History ont explica que lo ròtle clau de l'istòria demora dins las accions del "Grand Òme", establissent que "l'istòria del mond ten sonque a la biografia del grand òme".
Coma istorian, son libre de 1837 The French Revolution: A History foguèt inspirat de l'òbra de Charles Dickens A Tale of Two Cities (1859) e demora popular fins ara. Lo Sartor Resartus de Carlyle (1836) es roman filosofic destacat.
Coma grand polemista, Carlyle formulèt lo tèrme de "La sciéncia lugubra" epitèt per l'economia. Tanben escriguèt los articles de lEdinburgh Encyclopædia,For a complete list of Carlyle's works, see Sheperd, Richard Herne (1881). The Bibliography of Carlyle. London: Elliot Scott. e son Occasional Discourse on the Negro Question (1849) demoran controversiats. "Thomas Carlyle" (bio), Dumfries-and-Galloway, 2008, webpage: dumfries-and-galloway.co.uk-carlyle. Un temps Crestian, Carlyle perdèt sa fe alara qu'èra a University of Edinburgh, adoptant mai tard una forma de deïsme."He believed there was a God in heaven, and that God's laws, or God's justice, reigned on earth". – Lang, Timothy (2006). The Victorians and the Stuart Heritage: Interpretations of a Discordant Past. Cambridge University Press, p. 119
En matematica, es conegut pel cercle de Carlyle, un metòde utilizat per las equacions del segon gra e pel desvolopament de la construccion amb règle e compàs pels poligòns regulars.
Jovença e influéncias esquèrra|vinheta|Ostal ont nasquèt Thomas Carlyle, Ecclefechan Carlyle nasquèt a Ecclefechan dins lo Dumfriesshire.Sos parents decidiguèron que seriá educat a la Annan Academy, Annan, ont foguèt tant brutalejat e secutat que ne partiguèt après tres annadas. Son paire èra membre de la Glèisa sediciosa Burgher"Among these humble, stern, earnest religionists of the Burgher phase of Dissent Thomas Carlyle was born." – Sloan, John MacGavin (1904). The Carlyle Country, with a Study of Carlyle's Life. London: Chapman & Hall, p. 40. Jovent, las cresenças fòrça calvinistas de sa familha (e país) l'influencièron fòrça.
Après èsser passat a l'Universitat d'Edinburgh, Carlyle venguèt un professor de matematicas, d'en primièr a Annan puèi a Kirkcaldy, ont venguèt fòrça amic del mistic Edward Irving. (Podent fat confusion, i a un autre Thomas Carlyle, nascut unas annadas mai tard, en relacion amb Irving mejans l'òbra amb la Glèisa catolica e apostolica."As a 'double-goer', perplexing strangers in foreign parts as well as at home, the 'Apostle' was occasionally an innocent, inadvertent nuisance to 'our Tom'." – Wilson, David Alec (1923). Carlyle Till Marriage 1795 to 1826. London: Kegan Paul, Trench, Trubner & Co., pp. 42–43.)
En 1819–1821, Carlyle tornèt a l'Universitat d'Edinburgh, ont es somés a una intensa crisi de fe e cresença, que li dona la font de Sartor Resartus ("Lo sartre detalhat o al menut"), que pel primièr còp portèt al public.
Carlyle developèt de dolors estomacalas, benlèu d'ulcèrs gastrics, que las gardèt tota sa vida e benlèu la causa de sa reputacion de personalitat tòrta, rasonària e puslèu desagradabla. L'estil de sa pròsa, coneguda per èsser renosa a vegada fèra, conforta sa semblança iretja. drecha|vinheta|Ostal de Carlyle 4 (ara 33) Ampton Street, Londres La pensasda de Carlyle es fòrça influenciada per l'idealisme alemand, subretot per l'òbra de Johann Gottlieb Fichte. S'impausèt coma un expèrt de la literatura alemanda dins una seria d'asags pel Fraser's Magazine, e traduguèt d'òbras alemandas, coma l'òbra de Goethe Wilhelm Meisters Lehrjahre. Tanben escriquèt una Vida de Schiller (1825).
En 1826, Thomas Carlyle se maridèt amb sa collèga l'intellectuala Jane Baillie Welsh, qu'encontrèt mejans Edmund Irving pendent sos estidis d'alemand. En 1827, postulèt per la Cadièra de Morala filosofica a l'universitat St Andrews mas foguèt pas nomenat.Nichol, John (1892). Thomas Carlyle. London: Macmillan & Co., p. 49. Las proprietats de Jane conteniá un ostal a Craigenputtock, una bòrda dins lo Dumfrieshire, Escòcia. Escriguèt sus sa vida a Craigenputtockr: "Segur que per i aver demorat e pensat jamai trobèri pel mond un luòc tan favorable." Alà Carlyle escriguèt un dels sieus mai destacats assags, e comencèt una longa amistat amb l'assagista American Ralph Waldo Emerson.
En 1831, Carlyles mudèron a Londres, s'installèt d'en primièr dins un lotjament 4 (ara 33) Ampton Street, Kings Cross. En 1834, mudèron 5 (ara 24) Cheyne Row, Chelsea, que venguèt lo musèu Carlyle. Alara èra conegut coma lo "Savi de Chelsea", e un membre del cercle literari que n'èran los assagistas Leigh Hunt e John Stuart Mill.
Aquí Carlyle escriguèt The French Revolution: A History (3 volums, 1837), un estudi istoric se concentrant sus l'opression dels paures en França e las orrors de la fola desfrenada. Aqueste libre venguèt leu al vam.
Òbras
Primièrs escrichs En 1821, Carlyle abandonèt la profession de clèrgue per se concentrar sus sa vida d'escrivan. Sa primièra ficcion èra "Cruthers and Jonson", una dels nombroses assags avortats per escruire un roman. Après son òbra de traduccion Wilhelm Meister's Apprenticeship de Goethe, ne venguèt a se fisar de la forma del roman realista e alara desvolopèt una forma novèla de ficcion. En mai de sos assags sus la literatura alemanda, se lancèt dins de comentaris mai aviats sus la cultura modèrna dins sos influents assags Signs of the Times e Characteristics.D. Daiches ed., Companion to Literature 1 (London, 1965), p. 89. Mai tard, establís sa preferéncia absoluda preferéncia pel natural sus l'artificial: "Alara, coma avèm una poèsia artificiala, e premian pas que lo natural; alara tanben avèm una moralitat artificiala, una saviesa artificiala, una societat artificiala".Quoted in M. H. Abrams, The Mirror and the Lamp (Oxford, 1971), p. 217.
Mai, a l'epòca escriguèt d'articles conciderant las vida e òbras de diferents poètas e òmes de letras, coma Goethe, Voltaire e Diderot.
Sartor Resartus drecha|vinheta|Craigenputtock House, per George Moir, 1829 Sa primièra gand òbra, Sartor Resartus ("Lo sartre detalhat") comencèt per una article sus 'la filosofia dels vestits', e aquò lo susprenguèt que ne faguèt venir un libre de bona talha. L'escriguèt en 1831 a son ostal (que sa femna Jane li donèt en eritatge), Craigenputtock, e ensagèt de far un libre d'una mena novèla: al mèsme temps factual e ficcional, seriós e satiric, conjonctural e istoric. Ironicament, comentant d'esprel l'estructura formala alara qu'obliga lo legidor a confrontar lo problèma de la 'vertat'. Sartor Resartus foguèt d'en primièr publicat en fulheton dins Fraser's Magazine de 1833 a 1834. Lo quita tèxte presenta un editor sens nom ensajant de far conéisser al public britanic Diogenes Teufelsdröckh, un filosof aleman tactant del vestit, qu'es una creacion ficcionala de Carlyle. L'editor es pres d'admiracion, mas una granda partida es perduda per la filosofia extravanganta de Teufelsdröckh, de que l'editor tranduch de partidas causidas. Per far de sens a la folosofia de Teufelsdröckh, l'editor ensag de rebastir una bibliografia, mas amb sicces limitat. Sota las declaracions ridiculas en aparéncia, i a d'atacas picantats de l'utilitarianisme e lo mercantilisme de la societat Britanica. La biografia fragmentària de Teufelsdröckh que l'editor recobra d'una massa caotica de documents revela lo vitge esperitalitat del filosòf [Carlyle].I. Ousby (ed.), The Cambridge Guide to Literature in English (Cambridge, 1995), p. 828. Desvolopa un mespres per la condicion corronpuda de la vida modèrna. Contempla lo "Non per sempre" del rebut, ne ven al "Centre Indiferent", e fin finala acola l' "Òc per sempre". Aqueste viatge del deniament al desengatjament a la volença serà descrich coma una partida del despèrt existentialista.
A causa de la natura enigmatica de Sartor Resartus, es pas suprenent que venguèt al vam. Sa popularitat grantiguèt amb los ans venets, e foguèt publicat en libre Boston en 1836, amb una prefàcia Ralph Waldo Emerson, influenciant lo desvolopament del Transcendentalisme. L'edicion anglesa seguèt en 1838.
Non e Òc per sempre drecha|vinheta|Aquarella de Thomas Carlyle a 46 ans, per Samuel Laurence L'Everlasting Yea (Òc per sempre) es atal que Carlyle nomena dins son libre l'esperit de la fe en Dieu dins una actitud qu'exprima de biais clar, resolut, estable, e sens compromes l'antagonism al respècte de l'''Everlasting No (Non per sempre), e lo principi qu'i a pas gaire de fe en Dieu levat dins un tal antagonisme contra l'esperit opausat a Dieu."Everlasting Yea, The." In: The Nuttall Encyclopædia, Edited by the Reverend James Wood, 1907.
LEverlasting No (Non per sempre) es lo nom que Carlyle utiliza per l'esperit de la desecresença en Dieu, subretot tal se manifesta d'esperse, o puslèu per Teufelsdröckh, guerrejar conta el; l'esperit, que, coma encarnat dins lo Mefistofeles de Goethe, es sempre negant – der stets verneint – la realitat de la pensada divina, la persona, e la vida de l'umanitat, e a un cautiu plaser a se burlar de tot çò qu'es naut e nòble coma essent clòt e void.
Dins Sartor Resartus, lo narrator se mòu del "Non per sempre" fins a l' "Òc per sempre," mas sonque mejans "Lo centre indiferent," una posicion d'agnosticisme e de destacament. Es solament après aver redusit los desirs e la certitud, mirant una mena d' "indiferéncia" bodista, que lo narrator realiza son afirmacion. Atal, es comparable a l' "acte de fe" de filosòf contemporanèu Søren Kierkegaard dins En Conclusion del postscripton non scientific. Culte del Silenci e Lagui Basat sul cristianisme descrich per Goethe coma "Silenci e Lagui", e "nòstra mai nauta religion, pel Filh de l'Òme", apond Carlyle, interpretant aquò coma, "i a pas de corona nòbla, plan usada o simplament usada, mas es una corona d'espina".
Lo "Culte del Silenci" es atal que Carlyle nomena lo sacrat respècte per la restenguda de la paraula coma "la pensada venguda silenci se madura, … tenir sa lenga fins a que lo sens pausat en rèire comence a bolegar," una doctrina que fòrça coprenon mal, benlèu volontàriament, semblariá; lo silenci essent per el la quita matritz de que cada causa nais.
La revolucion francesa, una istòria vinheta|Monument per Thomas Carlyle, a Kelvingrove Park, Glasgow En 1834, Carlyle mudèt de Londres a Craigenputtock e comencèt a evoluar en de celèbra companhiá. A Reialme Unit, lo succes de Carlyle èra assegurat per la publicacion de son libre en tres volums The French Revolution: A History (La revolucion francesa: una istòria) en 1837. Après que lo manuscrit acabat del primièr volum siá accidentelament brutlat per la serviciala del filosòf John Stuart Mill, Carlyle escriguèt lo segond e tresen volums abans de tornar escriure lo primièr depuèi lo començament.
L'òbra resulta d'una novèla passion per l'escritura istorica. Dins una Euròpa cargada politicament cargada, emplida de las crentas e esperanças de la revolucion, le raconte de Carlyle sus las motivacions e pulsions qu'an espirat lo eveniments en França sembla fòrça pertinent. L'estil d'escritura al biais istoric insistís sus immediatetat de l'accion – utilizant lo temps present – e compren diferentas perspectivas suls eveniments cambiadisses.I. Ousby (ed.), The Cambridge Guide to Literature in English (Cambridge, 1995), p. 350.