мини|Во многу нации, жените биле охрабрени да се приклучат на женските гранки на вооружените сили или да учествуваат во индустриска или земјоделска работа. Жените во Втората светска војна заземале многу различни улоги за време на војната, вклучително и како борци и работнички на домашниот фронт. Втората светска војна вклучувала глобален конфликт од невиден размер; апсолутната итност за мобилизирање на целото население го направило проширувањето на улогата на жените. Вклучувањето на жените било неизбежно, иако важеле посебни правила за вклучување на жената тие варирале од земја до земја. Милиони жени од различни возрасти загинале како резултат на нивното учество во војната.
Светски рамки Неколку стотици илјади жени служеле во борбените линии, особено во противвоздушните единици. Советскиот Сојуз, на пример, ги интегрирал жените директно во нивните армиски единици. За споредба, САД избрале да не ги користат жените директно во борба затоа што јавното мислење не го толериало тоа.D'Ann Campbell, online edition "Women in Combat: The World War Two Experience in the United States, Great Britain, Germany, and the Soviet Union", Journal of Military History (April 1993), 57:301-323 Наместо тоа, како и во другите нации, приближно 350.000 жени служеле како униформирани помошници во не-борбени работи во вооружените сили на САД. Овие работи вклучувале: администрација, медицински сестри, возачи на камиони, механичари, електричари и помошни пилоти.
Жените учествувале и надвор од формалната воена структура во отпорите на Франција, Италија и Полска, како и во британскиот СОЕ и американскиот ОСС кои им помагале на овие.
Жените биле принудувани на сексуално ропство; царската јапонска армија принудила стотици илјади во Азија да станат жени за утеха, пред и во текот на Втората светска војна.
Сојузници
Австралија Австралијките имале поголема улога во Втората светска војна отколку во Првата светска војна. Многу жени сакале да имаат активна улога, а стотици доброволни помошни и паравоени организации на жени биле формирани до 1940 година. Недостаток на машки регрути ја принудило армијата да формира женски гранки во 1941 и 1942 година.
Канада десно|мини|316x316пкс| Жените замена за мажите во голем број на Раундхаус работни места во текот на Втората светска војна. Фотографијата е направена во јануари 1943година. Кога војната изгледала дека ќе биде неизбежна кон крајот на 1930-тите, канадските жени се чувствувале обврзани да помогнат во борбата. Во октомври 1938 година, волонтерска служба за жени била основана во Викторија, Британска Колумбија. Наскоро, сите провинции и територии го следеле примерот и се појавиле слични волонтерски групи. „Сопруги, браќа, татковци, момчиња се придружувале, правејќи нешто за да помогнат во победата на војната. Сигурно и жените ви можеле да помогнат“.Gossage, Carolyn. ‘’Greatcoats and Glamour Boots’’. (Toronto:Dundurn Press Limited, 1991) Покрај Црвениот крст, неколку доброволни корпуси се оформиле во помошни групи во Велика Британија. Овие корпуси имале униформи, марширачки вежби а некои имале и обука за пушки. Станало јасно, дека унифициран систем на управување ќе биде од корист за корпусот. Волонтерите во Британска Колумбија донирале по два долари за да ги платат трошоците, за да може нивен претставник да разговара со политичарите во Отава. Иако сите политичари се согласувале со каузата, таа останала „прерана“ во однос на националната потреба.
Во јуни 1941 година е основан Канадскиот женски армиски корпус. Жените кои се пријавувале ќе ги преземеле следниве функции
Возачи на лесни механички транспортни возила Готвачи во болници и во војните логори Службеници, на машини за пишување и стенографија во логорите и центрите за обука Телефонски оператори и гласници Помошници за во менза
На 2 јули 1942 година жените добиле дозвола да се запишат во она што било познато како Канадски помошни воздушни сили. И на крај, Кралската канадска морнарица ја создала кралската канадска поморска служба. ВРЕНС биле единствените корпуси кои официјално биле дел од нивното тело за санкции како женска дивизија. Ова довело до бирократски прашања што ќе се решеле најлесно со апсорбирање на цивилните корпуси управувани од воени организации, во женски поделби како војници. Според РЦАФ, овие барања требало да ги исполнува пријавената жена:
Морале да имаат најмалку 18 години или да се помлади од 41 година Морале да бидат од медицинска категорија А4Б (еквивалентно на А1) Морале да бидат високи (152 см), или повисоки и да имаат соодветната тежина за нивната висина, да не се премногу над или под стандардот Морале да имаат минимално образование средно училиште Да бидат во можност да го положат соодветниот тест за занаети Да бидат со добар карактер без докази за осудување
Жените не би можеле да се запишат ако биле во брак или имале деца кои се зависни од нив. За сите нови регрути биле потребни центри за обука. Тие не можеле да бидат испратени во постојните центри бидејќи било потребно тие да бидат одделени од машките регрути војници. Канадскиот женски армиски корпус формирал центри во Вермилион, Алберта и Киченер, Онтарио. Отава и Торонто биле локациите на центрите за обука на канадските помошни воени сили на жените. ВРЕНС биле опремени во Галт, Онтарио. Секоја услуга морала да излезе со најдобриот можен апел до приклучувања таму каде што биле нивните татковци, браќа и момчиња. Жените имале бројни причини да сакаат да се приклучат на напорите; без разлика дали имале татко, сопруг или брат во силите или едноставно сметале дека е должност да помогнат. Една жена безобразно извикала дека едвај чека да наполни осумнаесет години за да се запише, бидејќи фантазирала да го убие Хитлер. Многу жени на возраст од 16 или 17 години лажеле за нивната возраст за да се пријават во центрите. Соединетите држави дозволувале да се приклучуваат само жени кои имале најмалку дваесет и една година. За нивните млади жени-граѓани, Канада била логична опција. Регрутирање во различни гранки на канадските сили било поставено на места како Бостон и Њујорк. Биле направени модификации кај девојчињата со државјанство на САД, со записи означени како „Заклетва за верност положена на државјанин на Соединетите Американски држави“.
Жените морале да бидат подложени на медицински прегледи и да ги исполнат кондиционите услови како и да поминат обуки за различни занаети, во зависност од аспектот на вооружените сили на кои тие сакале да бидат дел. На пријавените жени им биле издавани цели униформи минус долна облека, за што добивале квартален додаток.
Да се биде пријавена жена за време на фазите на создавање не било лесно. Покрај фактот дека сите учеле додека работеле или се обучувале, тие не ја добиле потребната поддршка од машките регрути. Кога на почетокот се вклучиле, на жените првично им биле плаќани две третини од тоа што би го направил мажот на исто ниво. Како што напредувала војната, воените водачи почнале да го гледаат значителното влијание на жените. Ова било земено предвид и жените добиле покачување на четири петтини од платите на еден маж. Сепак, една жена-лекар би добила еднаков финансиски надомест со нејзиниот машки колега. Негативната реакција на мажите кон женските регрути била промовирана во пропагандни филмови. Гордо, таа маршира и Крилја на нејзиното рамо биле направени за да покажат прифаќање на жените регрути, додека на мажите им покажувале дека иако заземаат работи традиционално наменети за мажите, тие сепак ќе можат да ја задржат својата женственост.
Други проблеми со кои се соочувале рано овие жени биле оние со друга раса. Офицер на ЦВАЦ морал да им пише на своите претпоставени во врска со тоа дали ќе се спротивстават девојче од „индиска националност“ да се запише на обука. Поради големото население од имигранти во Канада, се запишале и германските жени со што се создало големо непријателство помеѓу жените регрути. Најголемата тешкотија била со француско-канадското население. Во документ објавен на 25 ноември 1941 година, било прогласено дека пријавените жени „неофицијално“ треба да зборуваат англиски. Сепак, гледајќи голем број на способни жени што ги изоставиле, во средината на 1942 година, училиштето за англиски јазик било активирано за регрутите. Во 1942 година, Мери Грејси-Рид станала првата жена од Првите нации што се приклучила на канадските сили . Таа била претставена на фотографии за да ги претставува домородните народи во силите, но во исто време жената не била добредојдена во касарните поради дискриминација.
Се случило еднаш на обука, некои од жените сметале дека направиле грешка. Под притисок некои жени пукнале и биле хоспитализирани. Останатите жени почувствувале потреба да избегаат и побегнале. Најлесен и најбрз излез од служењето било бременоста. Жените кои ќе дознале дека очекуваат бебе добивале специјален, брз одмор или отсуство.
Жените кои успешно завршиле обука морале да најдат начини да се забавуваат за да го одржат моралот. Софтбол, бадминтон, тенис и хокеј биле меѓу популарните забави за регрутите жени.
Религијата била лична одлука на регрутираните жени. Некоја тип на свештеник најчесто била на лице место за услуги на регрутираните жени. За еврејските жени, дозволено било да се вратат во своите бараки и да останат до зајдисонце во сабота и во празници; најчесто за тоа би бил достапен рабин ако било возможно.
На почетокот на војната, 600 000 жени во Канада имале постојана работа во приватниот сектор, до почетокот во 1943 година, 1,2 милиони жени имале работа.Veterans Affairs Canada, "Women at War," Government of Canada, 2013-08-02 Жените брзо се здобиле со добра репутација за нивната механичка умешност и добра прецизност.
Жените исто така морале да ги чуваат своите домови додека мажите не биле дома. „Мајка на девет момчиња од Алберта, кога сите биле далеку или во војната или во фабричките работни места - таа возела трактор, орала по полињата, собирала сено и влечела жито до амбарите, воедно се грижела и за нејзината градина, одгледувала кокошки, свињи и мисирки, и конзервирала стотици тегли овошје и зеленчук “.
Покрај физичките работни места, од жените било побарано и намалување и рационализација во облекувањето. Свилата и најлонот биле користени за воените напори, со што се создало недостаток на чорапи. Многу жени цртале линии на задниот дел на нозете за да создадат илузија дека носат модерни чорапи од тоа време.
Индија мини|Жените тренираат да станат офицери на индискиот помошен корпус мини| Жените тренираат за должности за претпазливост при воздушен напад (АРП) во Бомбај, 1942 година Во Индија, политиките наликувале на политиките на Велика Британија, освен што жените не биле користени во против воздушните единици и немало огласи за жени за работа со муниција.Yasmin Khan, The Raj At War: A People's History Of India's Second World War (2015)
Аенскиот помошен корпус дејствувал од 1939 до 1947 година, со максимална моќност од 850 офицери и 7.200 помошници во индиската армија. Мал поморски дел делувал во Кралската индиска морнарица.Alan Harfield, "The Women's Auxiliary Corps (India)," Journal of the Society for Army Historical Research 83, no 335 (Autumn 2005), pp 243-254
Националистичките движења во Индија за време на војната се поделиле во воената служба. Махатма Ганди се спротивставил на фашизмот и по негов совет младинци од Индија се приклучиле на вооружените сили да се борат со Велика Британија заедно со сојузниците.