miniatura|180px| 55px 70px Os sitios do Patrimonio da Humanidade da Organización das Nacións Unidas para a Educación, a Ciencia e a Cultura (UNESCO) son lugares de importancia para o patrimonio cultural ou patrimonio natural tal como se describe na Convención do Patrimonio Mundial da UNESCO, establecida en 1972. Finlandia aceptou a convención o 4 de marzo de 1987, facendo que os seus sitios históricos sexan elixibles para a súa inclusión na lista. Os dous primeiros sitios engadidos á lista foron Rauma antiga e a Fortaleza de Suomenlinna, ambos en 1991, na 15ª sesión do Comité do Patrimonio Mundial, celebrada en Cartago, Tunisia. Engadíronse máis sitios en 1994, 1996, 1999, 2005, 2006 e 2026.

Hai oito sitios Patrimonio da Humanidade en Finlandia, sete dos cales están clasificados como sitios culturais segundo os criterios da UNESCO, e un sitio natural, a Costa Alta / Arquipélago de Kvarken. Este é un sitio transnacional e compártese con Suecia. A parte sueca, a Costa Alta, catalogouse individualmente no ano 2000. O arquipélago de Kvarken engadiuse en 2006. Existe outro sitio transnacional en Finlandia, o Arco Xeodésico de Struve, un sitio cultural incluído na lista de sitios en 2005, que se comparte con outros nove países. Ademais dos seus sitios Patrimonio da Humanidade, Finlandia tamén mantén un ben na súa lista provisional.

__TOC__

Sitios Patrimonio da Humanidade A UNESCO enumera os sitios segundo dez criterios, cada entrada debe cumprir polo menos un dous criterios. Os criterios do I ao VI son culturais e os do VII ao X son naturais.

Sitio Imaxe Localización Ano de inclusión Datos da UNESCO DescriciónRauma antiga150x150px|Rauma Vella|alt=Unha praza e rúas empedradas na Rauma Vella Rauma1991 582; IV, V (cultural) A Rauma antiga é a parte central medieval da cidade de Rauma no Golfo de Botnia. Consta de arredor de 600 casas de madeira que agora se usan tanto para fins residenciais como comerciais. A Igrexa da Santa Cruz data do século XVI, mentres que o resto da zona urbana reconstruíuse despois dos incendios e data dos séculos XVII ao XIX. En 2009 producíronse pequenas modificacións nos límites.Fortaleza de Suomenlinna150x150px|Fortaleza de Suomenlinna|alt=Fortaleza de Suomenlinna desde arriba Helsinqui1991 583; IV (cultural) A fortaleza, construída sobre seis illas na entrada do porto de Helsinqui, construíuna Suecia no século XVIII para defenderse do Imperio Ruso. Hai 200 edificios e as murallas defensivas esténdense por 6 km. Despois da Segunda Guerra Mundial, o papel militar da fortaleza decaeu. Reutilizouse para uso público e agora é un destino turístico popular.Igrexa vella de Petäjävesi150x150px|Igrexa antiga de Petäjävesi|alt=Igrexa antiga de Petäjävesi, campanario á esquerda, un cemiterio diante. Petäjävesi, Finlandia Central1994 584; IV (cultural) Esta igrexa é un exemplo típico da tradición arquitectónica das igrexas de madeira do norte de Europa. Construíuse entre 1763 e 1765 e demostra a maxistral aplicación das influencias arquitectónicas europeas a unha estrutura feita de troncos. A igrexa de planta central mostra influencias renacentistas mentres que o teito empinado lembra a tradición gótica. O campanario engadiuse en 1821. A igrexa está ben conservada debido a que abandonouse a finais do século XIX, cando se construíu a nova igrexa parroquial, e non sufriu grandes alteracións como a instalación de sistemas de calefacción. Foi coidadosamente restaurada despois de 1920. A igrexa aínda celebra servizos relixiosos regularmente no verán.Fábrica de tratamento de madeira e cartón de Verla150x150px| Museo da fábrica de tratamento de madeira e cartón de Verla|alt=Museo do muíño de madeira e cartón de Verla, construído en ladrillo vermello. Kouvola (Jaala), Kymenlaakso1996 751; IV (cultural) O muíño e a zona residencial circundante representan un tipo de asentamento industrial rural a pequena escala común nos séculos XIX e principios do XX, asociado á produción de celulosa, papel e cartón. Estes tipos de asentamentos floreceron no norte de Europa e América do Norte, onde as materias primas eran abundantes. A fábrica de Verla funcionou ata 1964, despois do cal se converteu nun museo.Lugar de enterramento da Idade de Bronce de Sammallahdenmäki150x150px|Moíz de Sammallahdenmäki|alt=Moíz de Sammallahdenmäki. Bosque ao fondo. Rauma1999 579; III, IV (cultural) Este lugar de enterramento data da Idade de Bronce e da Idade de Ferro temperá, dende o 1500 ata o 500 a.C. O sitio inclúe 33 túmulos funerarios en varios grupos. Os túmulos están relacionados co culto do sol, unha relixión que se estendeu a Finlandia desde Escandinavia. Orixinalmente, construíronse preto da costa, pero agora están máis cara ao interior debido á elevación do terreo.Arco Xeodésico de Struve* Enontekiö, Ylitornio, Tornio, Korpilahti, Lapinjärvi, Pyhtää2005 1187, II, III, VI (cultural)O Arco Xeodésico de Struve é unha serie de puntos de triangulación que se estenden ao longo dunha distancia de 2820 km desde Hammerfest en Noruega ata o Mar Negro. Os puntos establecéronse nun estudo realizado polo astrónomo Friedrich Georg Wilhelm Struve, que foi o primeiro en realizar unha medición precisa dun longo segmento dun meridiano, o que axudou a establecer o tamaño e a forma da Terra. Orixinalmente, había 265 puntos de estación. O Patrimonio da Humanidade inclúe 34 puntos en dez países (de norte a sur: Noruega, Suecia, Finlandia, Rusia, Estonia, Letonia, Lituania, Belarús, Moldova, Ucraína), seis dos cales están en Finlandia. A igrexa de Alatornio, un dos puntos de estación en Finlandia, aparece na imaxe.Costa Alta / Arquipélago de Kvarken*150x150px|Morenas de De Geer en Kvarken|alt=Morenas de De Geer en Kvarken, mar e vexetación circundante Kvarken 2006 898bis; VIII (natural) Trátase dunha extensión do sitio da Costa Alta de Suecia, catalogado orixinalmente no ano 2000. Tanto a Costa Alta como o arquipélago de Kvarken están situados no Golfo de Botnia e inclúen miles de illas. A área mostra efectos prominentes do rebote posglacial, a elevación da terra tras o derretemento da capa de xeo continental despois do Último Máximo Glacial (eliminando así o peso dos glaciares), hai entre 10.000 e 24.000 anos. A elevación, nalgúns lugares ata case 300 m, está a cambiar constantemente a paisaxe. Obras de Aalto150x150px|Paimio Sanatorium de Alvar Aalto en Finlandia|alt=Edificio do sanatorio de Paimio, arquitectura modernista Helsinki, Imatra, Jyväskylä, Kotka, Muuratsalo, Paimio, Pori, Seinäjoki 2026 1752; II (cultural) Este sitio comprende 13 obras dos destacados arquitectos finlandeses Modernista Alvar Aalto, Aino Aalto e Elissa Aalto: o Sanatorio de Paimio (na imaxe), Aalto Atelier, Casa Aalto, Finlandia Hall, Casa da Cultura e a Oficina Principal da Institución de Seguridade Social en Helsinki. Igrexa das tres cruces en Imatra, Campus de Aalto, Casa Experimental e Concello de Säynätsalo en Jyväskylä; Zona de vivendas de Sunila en Kotka, Aalto Center en Seinäjoki e Vila Mairea en Pori.

Lista provisional Ademais dos sitios inscritos na Lista do Patrimonio Mundial, os estados membros poden manter unha lista de sitios provisional que poden considerar para a súa candidatura. As candidaturas para a Lista do Patrimonio Mundial só se aceptan se o sitio xa estaba incluído na lista provisional. A partir de 2026, Finlandia inclúe un ben na súa lista provisional.

Sitio Imaxe Localización Ano de inclusión Criterios da UNESCO Descrición Os arquipélagos de Foca anelada do Lago Saimaa*150x150px|Lago Saimaa |alt=Pólpor no lago Saimaa Ristiina 2021 IX, X (natural) O lago Saimaa, situado no sueste de Finlandia, o lago máis grande de Finlandia con 4400 km², é o único hábitat da foca anelada Saimaa (Phoca hispida saimensis). Esta subespecie de foca quedou sen saída ao mar e adaptouse ao ambiente de auga doce despois do fin da última glaciación.

Notas

Véxase tamén

Outros artigos Patrimonio da Humanidade por país