A viscacha do sur (Lagidium viscacia') é unha especie de viscacha, un roedor da familia Chinchillidae que se atopa na Arxentina, Bolivia, Chile e Perú. É un animal de colonia que vive en pequenos grupos en zonas de montañas rochosas. Ten orellas e patas traseiras longas e parécese a un coello en aparencia, agás pola súa longa e espesa cola; porén, non é un lagomorfo.
Descrición A viscacha meridional ten as partes superiores de cor gris amarelada, as partes inferiores máis claras e unha cola espesa de punta negra. O pelame do corpo é longo e suave, mentres que o da cola é groso. As orellas longas e cubertas de pel teñen unha franxa branca e tanto as patas dianteiras como as traseiras teñen catro dedos nos pés. As plantas dos pés teñen almofadas carnosas, e poden moverse con axilidade sobre superficies rochosas. O peso dunha viscacha meridional adulta é duns 3 kg. Tamén son escaladoras expertas, que demostran destreza na ascensión de superficies rochosas verticais. Os seus saltos adoitan abarcar distancias de cinco metros ou máis, con descensos descendentes que cobren distancias de máis de quince metros. Estes saltos adoitan executarse desde pequenas cornixas nas que apenas poden manterse de pé.
Distribución A viscacha meridional é orixinaria das zonas montañosas do oeste da Arxentina, o sur do Perú, o oeste e centro de Bolivia e o norte e centro de Chile. Vive entre rochas e arredor de cantís onde a vexetación é escasa. O seu rango de altitude é duns 700 a 5 100 m sobre o nivel do mar.
Comportamento A viscacha do sur non hiberna e está activa principalmente pouco despois do amencer e de novo pola noite. Nestes momentos, sae do seu agocho subterráneo para alimentarse do material vexetal dispoñible, que son principalmente herbas e musgo, e tamén come liques. Pasan parte do día pousadas nunha rocha tomando o sol, acicalando ou descansando. As viscachas do sur son unha especie de colonia e non se aventuran lonxe das rochas para poder mergullarse baixo terra se o perigo ameaza. Usan varios reclamos para comunicarse entre si. Son presa do gato andino ( Leopardus jacobitus ) e constitúen unha parte substancial da súa dieta.
A reprodución comeza no último trimestre do ano, cando ten lugar o apareamento. O período de xestación é duns 130 días e nace unha soa cría precoz (ou ás veces dúas) que ten os ollos abertos e está completamente cuberta de pelo ao nacer. Mama durante unhas oito semanas, pero é capaz de complementar o leite con alimentos sólidos ás poucas horas do seu nacemento. Descoñécese a duración media da vida, pero un individuo sobreviviu durante 19 anos en catividade.
Estado A viscacha meridional é unha especie común e abundante localmente, pero é propensa a grandes oscilacións na poboación debido a condicións meteorolóxicas adversas. Cázase pola súa carne e a súa pelaxe, pero non ata o punto de reducir o seu número. A UICN clasifícaa como "de menor preocupación".
Notas
Categoría:Roedores