A sopa paraguaia (en ou mbujape avati) é unha preparación sólida en forma de biscoito salgado de fariña de millo, ovo, auga, leite, cebola e queixo Paraguai. É herdanza da cociña mestiza cario guaraní-castelá e é tradicional da gastronomía de Paraguai.
Orixe do prato miniatura|250px|Sopa so'o, con recheo de carne. miniatura|250px|Sopa ryguasu, con recheo de polo. Existe a idea trabucada de nomear a gastronomía paraguaia como "gastronomía guaraní". A gastronomía paraguaia nace da fusión da cociña castelá e a cociña cario-guaraní, que se desenvolveu por influencias dos padres franciscanos, os casteláns e os crioulos asuncenos, o cal tivo lugar en Asunción e os seus arredores. Vilas como Tobatí, Atyrá, Altos, Areguá, Ypané, Guarambaré, Itá e Yaguarón son exemplos vivos de como a cultura paraguaia se desenvolveu fóra e lonxe da influencia mercantil dos xesuítas. Cando os xesuítas foron expulsados en 1767, os nativos volveron ao seu territorio (a selva misioneira) mais non foron a Asunción e a súa zona de influencia para educar ou ensinar. Proba diso é a extinción da cerámica xesuíta e non así da franciscana que segue viva en Itá, Areguá e Tobatí.
A cociña básica dos cario-guaranís consistía na caza, a pesca, os seus cultivos de grans, as súas técnicas e métodos de cociña, así como os utensilios que fabricaban. Os primeiros antecedentes do sincretismo cario-guaranís castelá tiveron lugar durante a fundación de Asunción e os seus arredores, onde posteriormente se fundaron as reducións franciscanas de Altos, Atyrá, Guarambaré, Itá, etc. Na Gobernación de Paraguai circunscribiuse unha xurisdición católica chamada "Provincia de Paraguaria". Esta provincia, daquela dependente do Vicerreinado do Perú, abranguía as rexións de Paraguai, a Arxentina, o Uruguai e partes de Bolivia, o Brasil e Chile (entre 1604 e 1617). Dende 1617, a Provincia de Paraguai foi dividida no Goberno do Río da Prata e no Goberno de Paraguai, permanecendo así baixo a xurisdición deste último. Máis tarde, esta rexión pasou a formar parte do efémero Vicerreinado do Río da Prata (1776-1810). A cultura desenvolvida na Gran Paraguai foi moi forte, xa que os guaranís foron utilizados polos conquistadores e evanxelizadores como intermediarios con outros pobos amerindios. Por estas razóns, a cultura paraguaia que caracteriza Asunción conservouse fortemente nesta zona, e á súa vez estendeuse a zonas onde posteriormente se introduciu o gando, coa fundación de Corrientes en 1588, a cidade máis antiga do nordeste arxentino.
Nos diarios (de viaxeiros como o alemán Ulrico Schmidl) e nos rexistros históricos da época vicerreinal, aparece en varios parágrafos que os guaranís carios]] (unha tribo que habitaba a zona de Asunción) preparaban bolos e pans a base de mandioca, millo e millo doce elote mesturados con graxa animal, coñecidos como mbujape ("pan" en lingua guaraní). A alimentación cario-guaraní foi complementada con alimentos crioulos que levaron canda si os castreláns dende o Vello Continente. Isto debeuse á introdución do gando vacún en 1556, e a partir destes obtíñanse «novos» alimentos tales como: carne de vaca e ovella, leite, ovos, queixos, etc. Deste xeito, as comidas con ingredientes da base gastronómica cario-guaraní (millo, mandioca, zapallo, batata, etc.) mesturáronse con ingredientes traídos polos casteláns (carne, leite, queixos, ovos, etc.). Devandita unión deu lugar a comidas que se consumiron dende esa época vicerreinal até o presente.
Notas
Categoría:Gastronomía de Paraguai