Eudaimonía (do grego antigo: εὐδαιμονία) é un termo grego que literalmente significa "o estado de ser habitado por un bo daemon, un bo xenio", e, en xeral, é traducido como felicidade ou benestar. Con todo, outras traducións foron propostas para expresar mellor o que sería un estado de plenitude do ser.Daniel N. Robinson. (1999). Aristotle's Psychology. ISBN 0-9672066-0-X ISBN 978-0967206608
Os estoicos presentaron moitas estratexias prácticas para avanzar cara a eudaimonía. "Vivir de acordo coa natureza" era unha máxima central no estoicismo.
Etimoloxía A palabra está composta por "eu" ('bo') e "daimōn" ("espírito"). Trátase dun dos conceptos centrais na ética e na filosofía política de Aristóteles, xuntamente con "areté" (xeralmente traducido como "virtude" ou "excelencia") e "phronesis" (frecuentemente traducido como prudencia ou "sabedoría práctica"). Na obra de Aristóteles, a palabra 'eudaimonía' foi usada (con base na tradición grega máis antiga) como equivalente ao supremo ben humano - sendo o obxectivo da filosofía práctica - incluíndo a ética e a filosofía política - definir o que é ese ben e como pode ser alcanzado.
As relacións entre a virtude do carácter (ethikē aretē) e a felicidade (eudaimonía) constitúe unha das principais cuestións de ética entre os filósofos gregos antigos, con moita controversia sobre o tema. Como resultado, tamén hai varias formas de eudemonismo. Entre estas formas, dúas das máis influentes son a de Aristóteles e a dos estoicos . Aristóteles considera a virtude e o seu exercicio como o compoñente máis importante da eudaimonía (εὐδαιμονία), mais tamén recoñece a importancia de bens externos como a saúde, a riqueza e a beleza. Os estoicos, por outra banda, consideran a virtude necesaria e suficiente para a eudaimonía e, polo tanto, negan a necesidade de bens externos.
Notas
Véxase tamén
Outros artigos
Summum bonum Ligazóns externas O estoico (en portugués)
Categoría:Ética Categoría:Psicoloxía Categoría:Conceptos filosóficos Categoría:Virtudes