Уладзімір Іванавіч Мартынаў (нар. , ) — расійскі кампазітар, музыказнаўца і філосаф.
У 1970 годзе скончыў Маскоўскую кансерваторыю (клас кампазіцыі М. Сідзельнікава), у 1973 годзе пачаў працаваць у Маскоўскай эксперыментальнай студыі электроннай музыкі. Мартынаў захапіўся арт-рокам: у 1977 годзе стварыў рок-гурт «Фарпост».
Захапленне электронікай і рок-музыкай злучылася ў Мартынава з паглыбленым вывучэннем усходніх рэлігій і культур, хрысціянскай філасофіі Захаду і Усходу. Ён распачаў шэраг фальклорных экспедыцый у розныя раёны Расіі, на Паўночны Каўказ, у Цэнтральны Памір, горны Таджыкістан. Мартынаў вывучаў музыку і музычнае тэарэтызаванне еўрапейскага Сярэднявечча і Адраджэння. У 1975—1976 гадах ён удзельнічаў у канцэртах Ансамбля старажытнай музыкі (блокфлейту), які выконваў еўрапейскую музыку XIII—XIV стагоддзяў. У 1976—1977 гадах Мартынаў выступае ў складзе Маскоўскага ансамбля салістаў (фартэпіяна, электронныя клавішныя), які выконваў авангардную, электронную і мінімалісцкую музыку (Кейдж, Штокхаўзен, Лігеці, Райлі, Фельдман, Сільвестраў, Пярт. У 1976—1978 гадах у творчасці кампазітара адбыўся пералом, ад авангарду ён пачаў рухацца да новай прастаты.
У 1978 годзе Мартынаў спыніў кампазітарскую дзейнасць. У перыяд з 1979 па 1997 год ён выкладаў у духоўнай акадэміі Троіца-Сергіевай Лаўры. Займаўся расшыфроўкай і рэстаўрацыяй помнікаў старажытнарускага богаслужбовага спеву, вывучэннем старажытных пеўчых рукапісаў у шэрагу манастыроў.
Уладзімір Мартынаў — аўтар музыкі больш чым да 50 тэлевізійных і кінафільмаў, сярод якіх «Міхайла Ламаносаў», «Асоба небяспечныя…», «Халоднае лета 53-га», «Мікалай Вавілаў», «Пакорлівыя могілкі», «Паварот», «Рускі бунт», сакрэтам", 1976, «Сярэбранае Капытце» 1977). Музыка Уладзіміра Мартынава таксама гучыць у фільмах «Лора» (2018) і «Вялікая прыгажосць» (2013) італьянскага рэжысёра Паала Сарэнціна.
Катэгорыя:Кампазітары Расіі