W 1934 roku po raz drugi został mianowany ministrem sprawiedliwości, pełniąc służbę do 1938 roku, kiedy to wycofał się z życia publicznego po wygłoszeniu przemówienia Testament do Litwy na zjeździe Związku Strzelców Litewskich, podkreślając, jak zawsze, konieczność odzyskania Wilna.
Po przyjęciu opracowanej przez niego Konstytucji Litewskiej, odrzucił stanowisko przewodniczącego Rady Państwa Litewskiego. Konstytucja z 1938 roku wyróżnia się odrodzeniem 11 marca 1990 roku, kiedy Litwa ogłosiła niepodległość od Związku Radzieckiego. Zabieg ten służył zapewnieniu ciągłości prawnej między Republiką Litewską okresu międzywojennego a nowo niepodległym państwem. Konstytucja została zawieszona w tym samym dniu i zastąpiona tymczasową ustawą zasadniczą, podczas gdy przygotowywana była jej nowsza wersja. Stanisław Szyling nie popierał przyjęcia polskiego ultimatum w 1938 roku. Z tego powodu zalecał, aby to Vincas Krėvė-Mickevičius przejął przewodnictwo w 1940 roku.