Aktywista Republiki Litewskiej Dwukrotnie wybrany do Sejmu na przedstawiciela Litewskiego Związku Rolników, który dążył do przeprowadzenia reformy rolnej i przyznania sparcelowanej ziemi chłopom. Był przewodniczącym Komisji Spraw Zagranicznych. W latach 1920–1926 był przewodniczącym Państwowej Rady Sztuki. W latach 1923–1924 wiceprzewodniczący, a następnie przewodniczący paramilitarnej organizacji Związek Strzelców Litewskich (Lietuvos Šaulių Sąjunga), zwanych też szaulisami. W 1925 roku jeden z założycieli i przewodniczących organizacji Związek Wyzwolenia Wilna. W tym czasie wykonywał również zawód adwokata, dzięki czemu mógł wspierać materialnie swoją rodzinę.
Poparł rozwiązanie parlamentu w 1926 roku, aby zapewnić stabilność młodemu państwu. W nowym rządzie został ministrem sprawiedliwości, panując w Izbie Adwokackiej, za co został doszczętnie skrytykowany. Trzykrotnie przewodniczył Radzie Państwa Republiki Litewskiej (1917, 1918, 1929). W 1931 roku został odznaczony Gwiazdą Szaulisów i Orderem Witolda Wielkiego, a w późniejszych latach włoskim Orderem Świętych Maurycego i Łazarza, Medalem Gwiazdy Szaulisów oraz Orderem Wielkiego Księcia Giedymina I klasy. W 1933 roku ukończył statuty systemu sądowego omawiające bezpieczeństwo państwa, narodu i prasy, wszystkie z nich zostały przyjęte.