Zarzucono Litwinom, że tchórzliwie uciekli w najtrudniejszej chwili, odrzucili ofertę współdziałania w obronie stolicy, tym samym stracili nawet moralne prawo do wszelkich roszczeń. W walkach, do których doszło 5 stycznia 1919 roku, polskiej Samoobronie nie udało się obronić miasta przed bolszewikami. Przejęcie kontroli nad Wilnem przez polską Samoobronę Litwini zinterpretowali jako początek polskiej agresji. Wyraźnie nie docenili niebezpieczeństwa narastającego z innej strony. Nawet w obliczu zajęcia Wilna przez bolszewików Stanisław Szyling podczas posiedzenia rządu wyraźnie podkreślał, że świeżo zorganizowana litewska armia powinna być użyta przede wszystkim przeciwko Polakom, gdyż zagrożenie bolszewickie jest tylko przejściowe. W odezwie gabinetu Mykolasa Sleževičiusa ze stycznia 1919 roku, informującej o przeniesieniu pod naporem bolszewików siedziby rządu do Kowna, wezwano ludność do obrony niepodległości przed wrogami. Jak skrupulatnie policzył Eugeniusz Ignacy Romer, przeciwko bolszewikom w odezwie poświęcono 11 wierszy, przeciwko Polakom aż 41.