Działalność podczas litewskiej walki o niepodległość thumb|Znaczek pocztowy z 27 września 1922 roku z portretami Staugaitisa, Smetony i Szylinga. Powrócił do Wilna w 1918 roku pod koniec I wojny światowej i został członkiem Taryby. Jako minister obrony utworzył Milicję Narodową. Oświadczył, że jest filozoficznie przeciwny rządom dyktatorskim, ale jest gotów zrobić wszystko, żeby uzyskać litewską solidarność narodową. Prezydent Antanas Smetona i inni urzędnicy państwowi przebywający za granicą w grudniu 1918 roku zostawili za sobą pustkę polityczną i wojskową w państwie. Szyling był jednak w stanie skutecznie przeciwdziałać rozpadowi państwa i wojska.
2 stycznia 1919 roku wraz z rządem litewskim Mykolasa Sleževičiusa i ostatnimi jednostkami niemieckimi wycofał się z Wilna do Kowna, gdzie został wybrany na przewodniczącego Taryby, które to stanowisku zajmował do 1920 roku. Uprzednio wystąpił z Santary, by zaprotestować narastającym podziałom w partii, których nie chciał tolerować. W porozumieniu z Niemcami, na części ziem byłych guberni kowieńskiej i suwalskiej pozostawały jeszcze wojska okupacyjne, które miały osłonić Litwę od zagrożenia bolszewickiego. W Wilnie władza przeszła właściwie w ręce polskich mieszkańców. Fakt ewakuacji litewskich działaczy z zagrożonego miasta definitywnie skompromitował Tarybę.