Madeleine dotarła na miejsce 2 maja 1945 gdzie budynek został szybko wyposażony dzięki środkom udostępnionym przez ambasadora, Rogera Garreau. Zastała tam dwudziestu francuskich wolontariuszy, byłych więźniów i jednego lekarza, Liebera. Było tam piętnaście łóżek i około osiemdziesięciu pięciu pacjentów. Tyfus, gruźlica, świerzb, ogólne wyniszczenie organizmu, sekcje zwłok, zespół stresu pourazowego i ciągła służba na ostrym dyżurze stały się codziennością doktor Pauliac. Jej rolą podczas francuskiej misji repatriacyjnej była; z pomocą przedstawiciela Francuskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego (CFLN – Comité français de Libération nationale), Christiana Fouchet; organizacja i prowadzenie akcji Francuskiego Czerwonego Krzyża, który odnajdywał, zapewniał opiekę medyczną i ewakuował francuskich więźniów. Dotychczas mogli oni być wyłącznie kierowani przez znajdujących się wśród nich lekarzy wojskowych do radzieckich szpitali. Repatriacje nieuzasadnione względami zdrowotnymi stanowiły największą liczbę ekspedycji, które zostały powierzone misji wojskowej, koordynowanej na miejscu przez pułkownika piechoty morskiej.