Rozmaite organy rządu tymczasowego Republiki Francuskiej zlecały doktor Pauliac przygotowywanie raportów na temat sytuacji lokalnej. Udała się ona do niemieckiego nazistowskiego obozu koncentracyjnego Majdanek, gdzie usiłowała opisać system eksterminacji. Jeden z francuskich członków ruchu oporu, przydzielony do pracy w krematorium, w Sonderkommando, opowiedział jej z mrożącą krew w żyłach obojętnością, jak przez dziesięć miesięcy musiał wkładać do pieca ciała, które niekiedy jęczały i poruszały się, a następnie jak ciche spojrzenia tych żywych trupów pozostawały w nim utkwione. To tam 8 maja 1945 roku Pauliac dowiedziała się, że wojna dobiegła końca.
Tematem kolejnych dwóch raportów były podróże do Torunia, Gdańska oraz Gdyni. Pierwszy został zaadresowany 19 czerwca 1945 do Étienne’a Burina des Roziers, dyrektora gabinetu generała de Gaulle’a. Odpowiedział on jej osobiście 25 sierpnia 1945, kiedy pierwsze porozumienie z 29 czerwca między Francją a ZSRR było podpisane i zezwalało organizacji na repatriację wszystkich więźniów przetrzymywanych przez Sowietów, którzy deklarowali się być Francuzami, czy to cywilami czy wojskowymi.