W ciągu roku wzniesiono nową halę z 2 suwnicami, w której produkowano przewody w izolacji gumowej, kable telefoniczne i energetyczneHalę przeniesiono z Fabryki Maszyn i Kotłów Parowych F. Eberhardta zakupioną za 1/3 faktycznej wartości, natomiast ceglane ściany hali zaprojektował inż. arch. Bronisław Jankowski zgodnie z duchem modernistycznej architektury lat 20. XX w.. Po odbudowie fabryka zajmowała 18 ha i zatrudniała 400 pracowników. Oprócz niej w Polsce pracowały jeszcze 2 fabryki: w Warszawie i Rudzie Pabianickiej (filia Siemensa), ale produkowały one tylko przewody elektryczne, podczas gdy „Kabel Polski” w Bydgoszczy był jedynym producentem kabli energetycznych i teletechnicznych, w tym podmorskich i okrętowychPóźniej powstały także kablownie w Krakowie (1927), Będzinie (1927), Czechowicach-Dziedzicach (1928) i Ożarowie (1931), a w 1938 rozpoczęto budowę fabryk kabli w Centralnym Okręgu Przemysłowym: w Dwikozach pod Sandomierzem i w Lubartowie koło Lublina, których nie ukończono z powodu wybuchu wojny..