Dzięki temu broń ważyła 11 kg pusta, a 12,8 kg z pełnym płaszczem wodnym lufy i miała szybkostrzelność 700 strz./min, prawie dwa razy tyle co zwykły MG 08 (ważący ponad 21 kg).
Pierwotnie karabin Parabellum wszedł do uzbrojenia sterowców w wersji MG 13 z lufą chłodzoną wodą – obawiano się nadmiernie rozgrzanych luf w miejscu, gdzie ulatniał się łatwopalny wodór. Samoloty używały wersji LMG 14, chłodzonej powietrzem (początkowe „L” oznaczało tutaj najprawdopodobniej – lotniczy, aczkolwiek według innej wersji, mogło ono oznaczać – chłodzony powietrzem, i być pisane od małej litery – lMG). Odznaczała się ona perforowaną blaszaną osłoną lufy o dość dużej średnicy, jednakże mniejszej, niż w MG 08 (wizualnie stanowiła przedłużenie komory zamkowej). Pierwsze km-y Parabellum trafiły do prowizorycznego zainstalowania na samolotach Aviatik w styczniu 1915 – na wiosnę tego roku były już seryjnie montowane na nowych dwumiejscowych maszynach niemieckich. Ruchomy LMG 14 na obrotnicy stał się typowym uzbrojeniem strzelców-obserwatorów na maszynach wielomiejscowychZnacznie mniej liczniej w charakterze km-ów obserwatora wykorzystywano Bergmann LMG 15 i Maxim MG 08 (Harry Woodman: Spandau Guns, 1997, s.2-3.