LMG 14 zastosowano też po raz pierwszy do testów zsynchronizowanego karabinu maszynowego pilota na pierwszej grupie samolotów Fokker E.I w maju 1915, jednakże w tej roli na seryjnych samolotach został szybko wyparty przez lotniczą wersję karabinu MG 08: lMG 08, następnie LMG 08/15. Karabiny maszynowe Parabellum były też montowane w niewielkiej liczbie na górnym skrzydle na wczesnych samolotach rozpoznawczych, strzelając na wprost ponad kręgiem śmigła.
W 1916 rozwiązano też problem dosyłania amunicji, wprowadzając w miejsce dotychczasowych nieporęcznych skrzynek bębny napinane sprężyną, na które nawinięta była taśma o pojemności 250 naboi. Taśmowe zasilanie Parabellum nieco utrudniało jego użycie jako km-u obserwatora, w szczególności nieporęczne były wersje zdwojone, które musiały być przesunięte względem siebie, by bębny nie nachodziły na siebie, a taśma do lewego karabinu musiała przechodzić nad prawym (karabin był zasilany wyłącznie z prawej strony). W 1917 wprowadzono jeszcze lżejszą wersję, LMG 14/17, z wąską perforowaną osłoną lufy, w miejsce wcześniejszej, szerokiej (ważyła 9,5 kg).