Karabin maszynowy Parabellum, Parabellum MG 14, – niemiecki karabin maszynowy, wersja km-u Maxima, przystosowany do użycia na sterowcach i samolotach w czasie I wojny światowej. Był to najlżejszy ze wszystkich Maximów i pierwszy karabin maszynowy efektywnie wykorzystywany z synchronizatorem. Pierwsza wersja chłodzona wodą nosiła oznaczenie MG 13. Historia W 1909 Deutsche Waffen- und Munitionsfabriken (DWM) otrzymało zlecenie stworzenia lżejszej wersji karabinu MG 08, nadal chłodzonej wodą. Przewidywano początkowo jego użycie dla sterowców i patroli kawaleryjskich. Zadania tego podjął się w 1911 Karl Heinemann. Broń działała, jak wszystkie Maximy, w oparciu o krótki odrzut lufy, ale Heinemann tak odwrócił kierunek działania kolankowo-dźwigniowego mechanizmu Maxima, że dźwignia „łamała” się w górę, a nie w dół (podobnie uczynili Brytyjczycy w karabinach Vickersa), dzięki czemu mógł skrócić komorę zamkową. Sprężynę powrotną oparł bezpośrednio o mechanizm dźwigniowy, przekonstruował mechanizm podawania nabojów, wprowadzając łapkę napędzaną przez zamek, w miejsce ruchu samego zamka, oraz przyspieszył wprowadzanie kolejnego naboju, wprowadzając krzywki, które wymuszały ruch lufy do przodu, zanim jeszcze zamek osiągnął koniec drogi do tyłu.