Zmarł w 1990 w Iserlohn (Niemcy), gdzie mieszkał od 1980 z żoną Krystyną i córką Tamarą.
Kariera naukowa W 1954 obronił na Uniwersytecie Wrocławskim pracę magisterską Metody zmiennych dodatkowych i quasi-cząstek w zastosowaniu do układu cząstek oddziałujących siłami centralnymi, której opiekunem był prof. Roman Stanisław Ingarden. W grudniu tego samego roku podjął pracę w Katedrze Fizyki Teoretycznej na wydziale M-F-Ch Uniwersytetu Wrocławskiego.
W 1962 uzyskał na Uniwersytecie Wrocławskim stopień doktora nauk fizycznych"Uniwersytet Wrocławski. Katalog Rozpraw Doktorskich i Habilitacyjnych 1945-1985", tom II, Wrocław 1989, s. 42. Promotorem pracy doktorskiej Kwantowa teoria struktury domenowej ferromagnetyków krystalicznych był prof. R.S. Ingarden. Począwszy od tego roku W. Ziętek skupił wokół siebie dużą grupę młodych fizyków zainteresowanych szerokim zakresem badań w dziedzinie fizyki materiałów magnetycznych, tworząc silny ośrodek badań nad kwantową teorią magnetyzmu. Nawiązał kontakty naukowe z ośrodkami krajowymi oraz zagranicznymi.