W 1965 uzyskał, także na Uniwersytecie Wrocławskim, stopień doktora habilitowanego (wówczas docenta)ibid. s. 75 broniąc pracę zatytułowaną Mikroskopowa teoria dipolowych struktur domenowych. Struktury ferroelektryczne i ferromagnetyczne. W 1965 wyjechał na ponad roczne stypendium do Carnegie – Mellon Institute of Technology (USA). W 1967 objął stanowisko kierownika Katedry Ciała Stałego i Niskich Temperatur w Instytucie Fizyki Teoretycznej (IFT) UWr. W tym samym roku na zaproszenie dyrektora Instytutu Niskich Temperatur i Badań Strukturalnych (INTiBS) PAN we Wrocławiu, prof. Włodzimierza Trzebiatowskiego, W.J. Ziętek został zatrudniony (równolegle do etatu na UWr) w tymże instytucieKsięga życiorysów Profesorów Uniwersyteckich, Archiwum UWr AU-0734/I tom I s. 747.. Od 1968 był zatrudniony tylko w INTiBS PAN. W 1972 uzyskał tytuł profesora. W 1977 wyjechał na stałe do RFN gdzie pracował jako visiting professor kolejno w Centrum Badań Jądrowych w Jülich oraz jako docent na uniwersytetach w Duisburgu i w Hagen. W tym ostatnim pracował do śmierci.
Wypromował 10 doktorów, z którymi utrzymywał bliski kontakt.