Na pamiątkę funkcjonowania placówki przy cerkwi monasterskiej znajduje się pomnik jej twórców, braci i mnichów Joannicjusza i Sofroniusz (Lichudów).
W latach 1693–1696 na miejscu starszego soboru monasterskiego powstała kolejna cerkiew pod tym samym wezwaniem, w stylu baroku naryszkińskiego.
Monaster był miejscem pochówków członków najznaczniejszych moskiewskich rodzin bojarskich.
XVIII–XIX w. Od końca XVIII w. monaster był siedzibą jednego z wikariuszy eparchii moskiewskiej. W 1764, na polecenie Katarzyny II, majątek klasztorny, podobnie jak mienie pozostałych wspólnot monastycznych w Rosji, został upaństwowiony.
Po inwazji francuskiej na Moskwę monaster został zajęty przez wojska francuskie, a jeden z napoleońskich marszałków uczynił z niego swoją rezydencję. Uchroniło to wspólnotę przed całkowitym rozgrabieniem. W kolejnych dziesięcioleciach do rozbudowy i upiększenia klasztoru szczególnie przyczynił się biskup dmitrowski Tryfon.