Bartels, Geomagnetism, Vol. 1 and 2, Clarendon Press, Oxford, 1940..
W roku 1939 szwedzki inżynier i fizyk plazmowy, Hannes Alfvén, wypromował idee Birkelanda w pracyAlfvén, Hannes (1939), „Theory of Magnetic Storms and of the Aurorae”, K. Sven. Vetenskapsakad. Handl., ser. 3, vol. 18, no. 3, p. 1, 1939. Reprinted in part, with comments by A. J. Dessler and J. Wilcox, in Eos, Trans. Am. Geophys. Un., vol. 51, p. 180, 1970. traktującej o generowaniu prądów z wiatru słonecznego. W 1964 roku współpracownik Alfvéna, Rolf Boström, również użył przyległych do pola magnetycznego prądów w nowym modelu elektrodzetów zorzowych.
Dowód na poprawność teorii Birkelanda przyszedł, gdy tylko wysłano sondy w kosmos. Istotne rezultaty otrzymano z satelity U.S. Navy 1963-38C, wystrzelony w 1963 roku i wynoszący magnetometr ponad jonosferę. W 1966 Alfred Zmuda, J. H. Martin i F. T. Heuring przeanalizowali wyniki zebrane przez magnetometr satelity i podali odnalezienie zaburzeń magnetycznych wewnątrz zorzy. W 1967 Alex Dessler i jeden z jego studentów, David Cummings, napisali artykuł, w którym przekonywali, że Zmuda i jego zespół odnaleźli prądy przyległe do pola. Następnie Alfvén potwierdził, że Dessler odkrył „prądy, które przewidział Birkeland” i powinny się one nazywać prądami Birkelanda-Desslera.