Istnieje również krótko dystansowy komponent cyrkulacyjny dwóch prądów Birkelanda, przeciwny do dalekosiężnych sił równoległych.
Elektrony przepływające w prądzie Birkelanda mogą być przyspieszane przez plazmową warstwę podwójną. Jeśli osiągną prędkości relatywistyczne, mogą stopniowo utworzyć skurcz Bennetta, który w polu magnetycznym skutkuje wirowaniem elektronów i emitowaniem przez nie promieniowania synchrotronowego mogącego zawierać fale radiowe, światło widzialne, promienie Roentgena i promieniowanie gamma.
Historia badań thumb|300px|Kristian Birkeland przewidział zorzowe elektrodżety w 1908 roku. Napisał na str. 95 „prądy te są wyobrażane jako poboczny efekt korpuskuł słonecznych przybywających z przestrzeni kosmicznej, a tym samym znalazły się pod drugą z możliwości wskazanych wyżej.”. I strona 105, „Rys. 50a reprezentuje to, w czym kierunki prądów w centrum burzy poprowadzone są na zachód, a 50b – w którym prądy idą na wschód.”. Po tym, jak Kristian Birkeland po raz pierwszy zasugerował w 1908 roku, że „prądy te (w zorzy) są wyobrażane jako poboczny efekt korpuskuł słonecznych przybywających z przestrzeni kosmicznej”, historia ta nabrała wymiaru politycznego. Idee Birkelanda były powszechnie ignorowane na rzecz alternatywnej teorii brytyjskiego matematyka Sydneya ChapmanaS. Chapman and J.