Trzeba też pamiętać o surowych karach, jakie zgodnie z prawem szariatu grożą apostatom. Dokument OIC wprowadza też dodatkowe ograniczenia swobody wypowiedzi. Wyrażanie opinii musi odbywać się w sposób „zgodny z zasadami szariatu”, wolność słowa nie może być wykorzystywana do „osłabienia wiary” (artykuł 22). (60 rocznica podpisania Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka). Według muzułmanów, dokument reprezentuje stanowisko ugodowego, a nie radykalnego, islamu i jest „komplementarny” do Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka, której wiele z krajów islamskich nie przyjęło.
Historia Wiele państw muzułmańskich krytykowało Powszechną Deklarację Praw Człowieka z 1948 roku za nieuwzględnianie kulturowego i religijnego kontekstu krajów nienależących do kręgu zachodniego. W 1981 roku Said Rajaie-Khorassani, przedstawiciel Iranu przy Organizacji Narodów Zjednoczonych po rewolucji islamskiej, przedstawił oficjalne stanowisko swojego państwa wobec Deklaracji, określając ją jako relatywistyczne „świeckie ujęcie tradycji judeochrześcijańskiej”, które nie może być stosowane przez muzułmanów bez naruszania prawa islamskiego (szariatu).