Kairska Deklaracja Praw Człowieka w Islamie – międzynarodowy dokument podpisany 5 sierpnia 1990 roku przez 45 ministrów spraw zagranicznych reprezentujących kraje zrzeszone w Organizacji Konferencji Islamskiej, określający podstawy prawodawstwa w zakresie praw człowieka w krajach islamskich z szariatem jako podstawą. Łącznie w Deklaracji znajduje się 25 artykułów.
W związku z przyjęciem w dokumencie islamu jako nienaruszalnej podstawy systemu prawnego dokument ten jest w istocie sprzeczny z przyjętymi w zachodnim świecie prawami człowieka wszystkie przewidziane prawa i wolności podlegają islamskiemu prawu szariatu (artykuł 24), które jest również „jedynym źródłem odniesienia dla wyjaśniania wszelkich artykułów Deklaracji” (artykuł 25). [...] Co prawda, „wszyscy ludzie są równi ze względu na godność (...) bez żadnej dyskryminacji”, „kobieta jest równa mężczyźnie w ludzkiej godności”, jednak o równych prawach mowy być nie może. Jedynie na mężczyźnie spoczywa odpowiedzialność za utrzymanie i dobrobyt rodziny (artykuł 6). Prawo do małżeństwa mają co prawda wszyscy mężczyźni i kobiety bez względu na rasę czy narodowość, ale już nie ze względu na wyznawaną religię (artykuł 5). Deklaracja kairska ogranicza też wolność religii. Jedynie islam określony jest jako „religia o prawdziwie czystej, niezepsutej naturze” (artykuł 10).