Kairska Deklaracja Praw Człowieka w Islamie – międzynarodowy dokument podpisany 5 sierpnia 1990 roku przez 45 ministrów spraw zagranicznych reprezentujących kraje zrzeszone w Organizacji Konferencji Islamskiej, określający podstawy prawodawstwa w zakresie praw człowieka w krajach islamskich z szariatem jako podstawą. Łącznie w Deklaracji znajduje się 25 artykułów.
W związku z przyjęciem w dokumencie islamu jako nienaruszalnej podstawy systemu prawnego dokument ten jest w istocie sprzeczny z przyjętymi w zachodnim świecie prawami człowieka wszystkie przewidziane prawa i wolności podlegają islamskiemu prawu szariatu (artykuł 24), które jest również „jedynym źródłem odniesienia dla wyjaśniania wszelkich artykułów Deklaracji” (artykuł 25). [...] Co prawda, „wszyscy ludzie są równi ze względu na godność (...) bez żadnej dyskryminacji”, „kobieta jest równa mężczyźnie w ludzkiej godności”, jednak o równych prawach mowy być nie może. Jedynie na mężczyźnie spoczywa odpowiedzialność za utrzymanie i dobrobyt rodziny (artykuł 6). Prawo do małżeństwa mają co prawda wszyscy mężczyźni i kobiety bez względu na rasę czy narodowość, ale już nie ze względu na wyznawaną religię (artykuł 5). Deklaracja kairska ogranicza też wolność religii. Jedynie islam określony jest jako „religia o prawdziwie czystej, niezepsutej naturze” (artykuł 10). Trzeba też pamiętać o surowych karach, jakie zgodnie z prawem szariatu grożą apostatom. Dokument OIC wprowadza też dodatkowe ograniczenia swobody wypowiedzi. Wyrażanie opinii musi odbywać się w sposób „zgodny z zasadami szariatu”, wolność słowa nie może być wykorzystywana do „osłabienia wiary” (artykuł 22). (60 rocznica podpisania Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka). Według muzułmanów, dokument reprezentuje stanowisko ugodowego, a nie radykalnego, islamu i jest „komplementarny” do Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka, której wiele z krajów islamskich nie przyjęło.
Historia Wiele państw muzułmańskich krytykowało Powszechną Deklarację Praw Człowieka z 1948 roku za nieuwzględnianie kulturowego i religijnego kontekstu krajów nienależących do kręgu zachodniego. W 1981 roku Said Rajaie-Khorassani, przedstawiciel Iranu przy Organizacji Narodów Zjednoczonych po rewolucji islamskiej, przedstawił oficjalne stanowisko swojego państwa wobec Deklaracji, określając ją jako relatywistyczne „świeckie ujęcie tradycji judeochrześcijańskiej”, które nie może być stosowane przez muzułmanów bez naruszania prawa islamskiego (szariatu).
Kairska Deklaracja Praw Człowieka w Islamie została przyjęta w 1990 roku przez państwa członkowskie Organizacji Konferencji Islamskiej. Na 2012 rok dokument został podpisany przez 45 państw. W 1992 roku deklaracja została przedstawiona Komisji Praw Człowieka ONZ, gdzie spotkała się z ostrą krytyką ze strony Międzynarodowej Komisji Prawników.
Zobacz też Powszechna Muzułmańska Deklaracja Praw Człowieka Arabska Karta Praw Człowieka Afrykańska Karta Praw Człowieka i Ludów
Przypisy
Linki zewnętrzne Cairo Declaration on Human Rights in Islam Prawa człowieka w krajach islamu Krzysztof Przybyszewski, Prawa człowieka w kontekstach kulturowych (rozdział 6 : Islam a prawa człowieka) Ochrona praw człowieka w wymiarze regionalnym
Kategoria:1990 w Egipcie Kategoria:Międzynarodowe prawo praw człowieka Kategoria:Społeczeństwo islamu