Przywództwo w SFIO W 1902 został ponownie deputowanym. W czasie swej kadencji dbał o utrzymanie jedności koalicji radykalno-socjalistycznej, znanej pod nazwą Bloc National. W 1904 roku założył socjalistyczną gazetę „L’Humanité”. Francuskie grupy socjalistyczne spotkały się na kongresie w Rouen w marcu 1905, co zaowocowało konsolidacją: nowa partia, przewodzona przez Jaurèsa i Guesde’a zakończyła współpracę z radykałami. Przybrała nazwę Parti Socialiste Unifié (PSU) i przyjęła kolektywistyczną platformę programową. Wszystkie ruchy socjalistyczne w tym samym roku zjednoczyły się w Section Française de l’Internationale Ouvrière (Francuskiej Sekcji Międzynarodówki Robotniczej, SFIO). W wyborach 1906 roku Jaurès został ponownie deputowanym.
SFIO musiała wciąż liczyć się z Georges’em Clemenceau, który wzywał Francuzów (w serii słynnych mów z wiosny 1906 roku) do poparcia programu Radykałów, który nie zawierał wyrażonych wprost treści socjalistycznych, choć Clemenceau był wrażliwy na warunki życiowe klasy robotniczej. To zmniejszyło popularność socjalistów. Tymczasem Jaurès, poza artykułami prasowymi, opublikował w tym okresie m.in.