Jego twórczość z dziedziny historii pedagogiki poświęcona była dwóm pedagogom, myślicielom – Michałowi Dymitrowi Tadeuszowi Krajewskiemu i Zygmuntowi Linowskiemu. Postacie to zupełnie nieznane, pomijane przez historyków i – jak twierdził – niedocenione, choć z pewnością interesujące. Zarówno Linowski, jak i Krajewski popierali gorąco Komisję Edukacji Narodowej (KEN), widząc w jej programie działania myśl pedagogiczną Rousseau, którego byli zwolennikami. Spośród wielu pedagogów XVIII w. Krajewski jako pierwszy opracował metodę kształcenia dzieci w wieku przedszkolnymSporny K., Dymitr Michał Tadeusz Krajewski jako prekursor wychowania przedszkolnego, Łódź 1951, s. 20. Krajewski napisał kilka książek, m.in. powieść zatytułowaną Podolanka wychowana w stanie natury i przypadki swoje opisująca, którą nazwał „zbeletryzowaną formą romansu pedagogicznego”. „Podolanka Krajewskiego – pisał Sporny – bawi, uczy, wychowuje. Przy pomocy dobranych obrazów ilustruje zasady wychowania naturalnego, przedstawia dolę chłopa pańszczyźnianego, zmierza do reform społeczno–oświatowych w Polsce”Sporny K., Myśl pedagogiczna Rousseau na gruncie polskim w okresie KEN na podstawie twórczości pedagogicznej D. M. T. Krajewskiego, „Zeszyty Naukowe Uniwersytetu Łódzkiego” 1971, s.