odwoływano się również do uczynienia troski o dziecko „jedną z głównych trosk” za sprawą działań ZSRR. Przykład kultu jednostki stanowią list Prezydium MRN do Bolesława Bieruta, a także przemówienie Wiesława Prestela podczas uroczystości otwarcia ośrodka:
Organizacja Miasteczka Do uczestnictwa w turnusach w Podgrodziu uprawnione były dzieci, których rodzice byli członkami spółdzielni wchodzących w skład Centralnego Związku Spółdzielczości Pracy (CZSP), a także te wyróżniające się w nauce (tzw. przodownicy nauki) oraz dzieci przodowników pracy. Miasteczko odwoływało się do metod określonych przez radzieckiego pedagoga Antona Makarenkę, chociaż były również widoczne echa poglądów Janusza Korczaka pod postacią m.in. samorządu dziecięcego. Efektem był ewenement pod kątem wychowania kolonistów: w Podgrodziu połączono system rad narodowych z systemem zastępów i drużyn oraz symboliką harcerską.
Ośrodek podzielono na pięć dzielnic – w czterech z nich znajdowały się 44 budynki mieszkalne, w których podczas turnusów mieszkało do 30 dzieci wraz z opiekunem;