Od roku 839 świątynia pełniła funkcję kolegiaty. W latach 1067–69 powstało nowe prezbiterium, ponad kryptą, z dwoma bocznymi wieżami. Dzieło to ufundował arcybiskup Anno. Z fundacji arcybiskupa Arnolda II podwyższono korpus nawowy i nakryto go wielospadowym, piramidalnym dachem. Całość miała 48 m. wysokości. W 1190 w niszach dekagonu umieszczono sprowadzone do kościoła relikwie nieznanych innych męczenników tebańskich. W następnym roku poświęcono ołtarz dedykowany patronowi kościoła. W latach 20. XIII wieku przebudowano prezbiterium i podwyższono wieże. W połowie XIII wieku wzniesiono kaplicę chrzcielną przylegającą do południowej części dekagonu. W 1315 powstała nowa zakrystia. Pod koniec XIV wieku korpus nawowy został nakryty nowym sklepieniem gotyckim. W roku 1550 w zachodniej części dekagonu usytuowano organy. W XVIII wieku kościół poddano barokizacji – w latach 1766–67 świątynia otrzymała bogaty wystrój, który w następnym stuleciu został mocno zredukowany podczas gruntownej restauracji kościoła mającej na celu przywrócenie budowli jej średniowiecznego charakteru. Wcześniej jeszcze, w latach 30. XIX wieku, wyburzono zachodnie atrium, co było poważną stratą dla historycznego wyglądu kościoła. thumb|240px|Chór ok. 1925 r.