Stacja przetrwała na orbicie zaledwie 11 dni i była, podobnie jak poprzednia, bezużyteczna.
Salut 3 (Ałmaz 2)
Salut 3 został wystrzelony 25 czerwca 1974. On także należał do wojskowego programu Ałmaz. Po raz pierwszy zastosowano w niej ruchome płaszczyzny z bateriami słonecznymi, automatycznie kierowane ku Słońcu, co pozwoliło na bardziej ekonomiczną gospodarkę paliwem dla silników korekcyjnych. Zwiększono funkcjonalność pomieszczeń wewnętrznych przy nie zmienionej objętości, ponadto wyposażono stację w automatyczny powrotnik (lądownik). Na nową stację posłano dwie załogi. Pierwsza, w składzie Pawel Popowicz i Jurij Artiuchin, dotarła w statku Sojuz 14 5 lipca i pracowała przez 15 dni; druga wystartowała 26 sierpnia 1974 r. w Sojuzie 15, lecz operacja połączenia nie powiodła się i załoga Giennadij Sarafanow i Lew Diomin po dwóch dniach powróciła na Ziemię. 23 września 1974 r. odzyskano ze stacji lądownik zawierający kasety z filmami. Sama stacja zakończyła żywot 25 stycznia 1975 roku po 214 dniach lotu. Stacja posłużyła do testów czujników rozpoznawczych i kamer. 24 stycznia 1975 roku przeprowadzono na orbicie testy działka pokładowego Nudelmann o kalibrze 23 mm (niektóre źródła twierdzą, że było to działko Nudelmann NR-30 o kalibrze 30 mm). Uzyskano pozytywne wyniki w strzelaniach na odległości od 500 do 3000 metrów.