Zachowały się także zapisy w historycznych księgach podatkowych. W 1510 Starołęka została zwolniona od podatku. We wsi klasztoru Bożego Ciała były 4 łany, 8 kmieci, karczma, w której odbywał się wyszynk. W 1563 we wsi miał miejsce pobór od 3,5 łana oraz od młyna wodnego zwanego korzecznikiem, czyli stojącego przy rzece tzw. nasiębiernego. W 1580 pobrano podatki od 2 łanów, jednego zagrodnika, jednego półłanka opuszczonegoJacek Wiesiołowski, Wsie parafii głuszyńskiej w świetle Liber beneficiorum z 1510 roku, w: Kronika Miasta Poznania, nr 4/2009, s.83-84, ISSN 0137-3552.
Zabory Polski Wskutek II rozbioru Polski w 1793, miejscowość przeszła pod władanie Prus i jak cała Wielkopolska znalazła się w zaborze pruskim. Na przełomie XIX i XX wieku Starołęka stała się dynamicznie rozwijającym przedmieściem przemysłowym Poznania. W 1885 miała 185 ha powierzchni i liczyła 322 mieszkańców, głównie katolików. Były tu 42 budynki mieszkalne. W 1875 oddano do użytku linię kolejową do Kluczborka ze stacją Luisenhain. W 1886 urządzono przy dworcu stację pocztową. Położenie bezpośrednio przy Warcie i linii kolejowej zwróciło uwagę poznańskich przemysłowców, którzy rozpoczęli tu lokowanie zakładów przemysłowych. Jednym z pierwszych był Roman May, który wzniósł Chemiczną Fabrykę Nawozów Sztucznych w 1879.