XVII wiek to między innymi: kontynuacja badań nad szeregami – Gottfried Wilhelm Leibniz opublikował kryterium zbieżności nazwane jego nazwiskiem oraz szereg przybliżający liczbę pi (π); nowym przedmiot rozważań – iloczyny nieskończenie wielu wyrazów. Wzór Wallisa wiąże jeden z takich iloczynów z liczbą pi (π) [dostęp 2025-09-21].; początki rachunku różniczkowego i całkowego, między innymi twierdzenie Newtona–Leibniza; twierdzenie Rolle’a; szereg Taylora; reguła de l’Hospitala; paradoks rogu Gabriela (trąbki Torricellego); zasada Cavalieriego; podstawowe metody numeryczne; podstawy poddziedziny analizy, jaką jest rachunek wariacyjny – postawiono wtedy i rozwiązano problem brachistochrony.
XVIII wiek mały|Trójwymiarowy wykres przykładowej funkcji dwóch zmiennych rzeczywistych
Wiek XVIII to kontynuacja wcześniejszego kierunku badań, zwłaszcza za sprawą Leonharda Eulera, Joseph Louis Lagrange’a i Jeana Le Ronda d’Alemberta. Ten pierwszy między innymi: wykazał metodami analitycznymi wzór Eulera na eksponens liczby urojonej; rozwiązał przykładowe zagadnienie Plateau i problem bazylejski.