Później końszczański majątek należał do Gwidona Grohmana z rodziny przemysłowców z Vrbna pod Pradziadem, który jednak w 1912 r. utracił go, podobno za długi karciane.
W 1837 r. Końska liczyła 1036 mieszkańców – blisko trzykrotnie więcej niż sąsiedni Trzyniec. W 1848 r., okresie „Wiosny Ludów”, Końska była terenem słynnej tu rebelii chłopskiej. Delegacja miejscowych chłopów za namową przybyłego z Wiednia studenta medycyny, Pawła Oszeldy z niedalekich Nieborów, udała się na zamek do barona Beessa z żądaniem zniesienia pańszczyzny. Młody baron zaaprobował żądania deputacji: praca na pańskim stała się odtąd dobrowolna i odpłatna, zaś chłopi uzyskali zgodę na porąbanie stolicy – ławy, na której wymierzana była kara chłosty i uzyskali prawo strzelania do zajęcy, które im wyrządzały szkody na polach.
Po roku 1880 gwałtownie rozbudowująca się w kierunku północnym huta trzyniecka podzieliła wieś na dwie części, zagarniając jej historyczne centrum. Obecnie nazwa „Końska” odnosi się tylko do części terenów huty oraz związanych z nią przystanków: kolejowego i autobusowego. Na lewym brzegu Olzy z dawnej Końskiej wyodrębniło się nowe centrum – Podlesie oraz dzielnica zwana Kanadą, zabudowywana od 1922 r. domami miejscowych „dorobkiewiczów”.