do grudnia 1944 roku liczba ta wzrosła do 15 000, a do lutego 1945 roku – do 22 000. Do 15 kwietnia 1945 roku liczba więźniów gwałtownie wzrosła do około 60 000. To przeludnienie doprowadziło do ogromnego wzrostu liczby zgonów spowodowanych chorobami – zwłaszcza tyfusem plamistym, a także gruźlicą, durem brzusznym, czerwonką i niedożywieniem – w obozie pierwotnie przeznaczonym dla około 10 000 więźniów. W tym okresie przestał również obowiązywać specjalny status więźniów przeznaczonych do wymiany; tym samym wszyscy więźniowie byli narażeni na głód i epidemie.
Außenlager (obozy filialne) Obóz koncentracyjny Bergen-Belsen posiadał trzy obozy filialne. Znajdowały się one przy regionalnych zakładach zbrojeniowych. Około 2000 więźniarek zmuszano tam do pracy. Kobiety zbyt słabe lub chore, by kontynuować pracę, odsyłano do Bergen-Belsen.
Obóz Außenlager Bomlitz-Benefeld w Bomlitz koło Fallingbostel funkcjonował od 3 września do 15 października 1944 roku. Mieścił się na terenie zakładów Eibia GmbH, produkujących proch strzelniczy. Do prac budowlanych i produkcyjnych wykorzystywano tam ok. 600 polskich Żydówek.