W 1250 roku papież Innocenty IV wydał bullę, w której potwierdził templariuszom darowizny „grodów nad rzeką Bugiem poczynione przez księcia łęczyckiego Konrada”. Drohiczyn został ostatecznie zdobyty przez Daniela Halickiego w 1243 r.
Ostatni ślad istnienia braci dobrzyńskich na ziemiach polskich pochodzi z 1248 roku. Jest nim odnaleziona w roku 1783 w Drohiczynie płyta nagrobna Henryka z Żygocina.
Zakon przestał oficjalnie istnieć (według prawa kanonicznego) 100 lat po śmierci jego ostatniego członka, a więc w połowie XIV wieku.
Skład zakonu thumb|Rycerz w barwach Zakonu Braci dobrzyńskich
Z dokumentów znajdujących się w Państwowym Archiwum w Meklemburgii, dowiadujemy się o pierwotnym składzie osobowym przybyłych do Dobrzynia rycerzy zakonników. Oto ich wykaz imienny: Mistrz Zakonu Bruno (Brunon) Andrzej (Andreas) Werner (Wernher) Janusz (Johan Heinrich von der Lühe) Albrandt Konrad De Stur (Conradus de Stur) Gotfryd Fryderyk De Lubowe (Fridrich von Lubow) Reinard (Reihard von der Lühe) Olrik Henryk De Lu (Heinrich von der Lühe) Raven (Raven) Wedeghe (Wedeghe) Heidenrik (Heidenrich) Herman (Hermann) Egkehardus Hane (Eggehardus Gallus) Ulrich von der Lühe Gozwin Aleksander (możliwe, że kapelan zakonu) Florencjusz
Galeria