250 braci-rycerzy krzyżackich z państwa zakonnego w Prusach, a według nekrologu z komturii krzyżackiej w Maastricht 203 braci-rycerzy poległo, natomiast w bitwie pod Płowcami miało polec 73 braci-rycerzy (na ogólną liczbę poległych krzyżackich ok. 2400 – 2500).
W 1237 r. część braci dobrzyńskich, którzy nie wstąpili w szeregi krzyżaków, otrzymała jako templariusze nadanie od Konrada mazowieckiego w postaci Drohiczyna, aby wzmocnić obsadę tego grodu, oraz ziemie od rzeki Nurzec do granicy z Rusinami. Książę zagwarantował sobie zwierzchnictwo nad zakonem oraz zabronił mu sprowadzania na ziemię drohiczyńską innej siły i dokonywania bez jego zgody i rady jakichkolwiek transakcji.
Tekst aktu nadania przez księcia Konrada mazowieckiego zamku w Drohiczynie wraz z przyległymi terenami:
W 1239 roku Bolesław syn Konrada Mazowieckiego nadał templariuszom z Drohiczyna trzy wsie Orzechowo nad Narwią oraz Dręszew i Skuszew nad Bugiem. W Drohiczynie dawni Dobrzyńcy przetrwali tylko kilka lat. Latopis halicko-wołyński podaje, że książę wołyński Daniel Halicki pokonał ich pod Drohiczynem już w marcu 1238 roku. W 1241 r. zbudowany przez zakonników kościół zostaje spalony (wraz z całym miastem) przez oddziały Batu-chana .