archeolodzy zlokalizowali także średniowieczną zabudowę na Rynku m.in. dobrze zachowany układ ulic miasta lokacyjnego.

Początkowo miejscowość była założoną na prawie polskim własnością książęcą, którą później przeniesiono na prawo magdeburskie i w 1312 notowano już jako miasto siedzibę dystryktu obornickiego oraz starostwa niegrodowego. Oborniki były miastem królewskim – królewszczyzną należącą do królów polskich. Zarządzali nimi tenutariusze wywodzący się ze szlachty polskiej. Od 1320 wieś leżała w Zjednoczonym Królestwie Polskim, a od 1380 w Koronie Królestwa Polskiego. W 1489 odnotowano ją w powiecie poznańskim województwa poznańskiego Korony Królestwa Polskiego. Od 1303 była siedzibą własnej parafii, a w 1460 odnotowano ją jako siedzibę dekanatu Oborniki.

Lokację miejską Oborniki uzyskały przed 1292 r.Robert Krzysztofik, Lokacje miejskie na obszarze Polski. Dokumentacja geograficzno-historyczna, Katowice 2007, s. 56–57.. Lokacji Obornik i powiązanej z nią fundacji klasztoru franciszkanów przez księcia wielkopolskiego Bolesława Pobożnego badacze doszukują się w XIII wieku. Z końca tego stulecia, a dokładniej z 1299 kiedy pochodzi pierwsza źródłowa wzmianka o Obornikach, dokument wystawiony w mieście przez Władysława Łokietka.