Produkowano pergamin na obszarze prawie całej Europy, gdzie stał się alternatywą dla papirusu, ponieważ był od niego trwalszy, gładszy i jaśniejszy, a do pisania i iluminowania nadawały się obie strony karty. Ważną zaletą pergaminu była możliwość produkowania na dowolnym obszarze, z surowców dostępnych na miejscu, eliminując konieczność sprowadzenia z odległych regionów.
Ze względu na sposób wyrobu wyróżnia się dwa gatunki pergaminu: południowy oraz północny. Pergamin południowy (charta Italica) był bielony z jednej strony – nie pokrytej włosami, produkowany głównie ze skóry jagniąt i koźląt, dzięki czemu był miększy i delikatniejszy. Wyrabiano go we Włoszech, Hiszpanii i południowej Francji. Tylko jedna strona (tzw. album) była przeznaczona do pisania. Pergamin południowy był więc swoistym naśladownictwem papirusu. Natomiast pergamin północny (charta Theutonica) bielono z obu stron, które przeznaczano do pisania. Wytwarzano go głównie ze skór cielęcych, przez co był grubszy. Pochodził z terenów północnej Francji, Niemiec, Polski oraz Węgier. Pergamin można było zginać, podobnie jak papirus, mimo jego mniejszej giętkości. Początkowo książki pergaminowe formowano w zwoje, tak jak książki papirusowe. Długość pergaminowego zwoju była ograniczona długością skóry zwierzęcia, z której go wykonano.