Nieco inną technikę oczyszczania skóry stosowano na Bliskim Wschodzie. Wytrawiano ją w mieszance substancji roślinnych, czasem z dodatkiem zwierzęcego moczu i odchodów. Podczas suszenia rozciągniętego pergaminu pozycja włókien ulegała zmianie. Układały się one warstwami równolegle do kierunku ciągnięcia. Dzięki tej strukturze pergamin był delikatny i elastyczny, co wyróżniało go spośród skór garbowanych taninami czy ałunem. Materiał pozyskiwany w ten sposób znakomicie nadawał się do pisania, ponieważ jego powierzchnia z obu stron była gładka i wystarczająco trwała. Wyjątkową zaletą, która dodatkowo przyczyniła się do jego rozpowszechnienia, była możliwość usuwania z niego tekstu i powtórnego użycia. Dlatego wśród rękopisów pergaminowych – w szczególności z okresu średniowiecza, spotykane są palimpsesty, czyli manuskrypty, z których usunięto pierwotny tekst i naniesiono nowyS. Dahl, Dzieje książki, Wrocław 1965, s. 27.. Znaczne koszty produkcji pergaminu powodowały wysoką cenę, co wpływało na jego oszczędne zużycie, a także próby umożliwiające powtórne wykorzystanie. W tym celu (głównie w V-VIII wieku), zeskrobywano stare teksty i pisano nowe. Pergamin taki nazywany jest palimpsestem (łac. codex rescriptus)J. Szymański, dz. cyt., s. 308–309., co dosłownie oznacza „na nowo wygładzony”.